Naar bed, naar bed M.J.Arlidge

58d9efd8076448.79237661
Verschenen: juni 2017
Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij bv
Genre: thriller
Reeks: Helen Grace
Pagina’s: 364

Naar bed, naar bed is boek nr. 5 in de reeks van politievrouw Helen Grace.
Eerdere delen:
Iene Miene Mutte
Piep zei de muis
Pluk een roos
Klikspaan.
Het is aan te raden om de juiste volgorde aan te houden om de verhaallijnen goed te kunnen volgen.

In dit verhaal komt Helen in een wel heel hachelijke situatie terecht als blijkt dat er een moord is gepleegd in een nachtclub, de vermoorde man blijkt geen onbekende voor haar te zijn. Niet lang daarna volgen er nog twee moorden die ook geen onbekenden zijn voor de introverte en van SM houdende  Helen Grace – vorige boeken -.
Helen komt voor een dilemma te staan; haar seksuele voorkeur voor zich houden of het vertellen aan commissaris Gardam,  ten goede van het onderzoek?
De Helen Grace lezers weten inmiddels wel dat de stoere politievrouw er alles aan doet om haar privé leven maar vooral ook  haar afwijkende sm voorkeur voor iedereen verborgen te houden.
Ondertussen gaan Helen en haar team hard op zoek om achter de identiteit van de dader te komen en al gauw hebben ze iemand in het vizier die dicht bij het profiel van de dader komt…ook vraagt Helen zich af of deze moorden met haarzelf hebben te maken…

Binnen het team heerst een hiërarchie tussen politievrouw Charlie -heeft een goede band met Helen- en rechercheur Sanderson,  ze zijn hetzelfde in  rangorde maar proberen elkaar de loef af te steken en dit leidt dan weer tot groot ongenoegen van Helen die momenteel toch al niet in een goede stemming is. Ze spreekt Charlie hierop aan, dit zorgt voor een verwijdering tussen de twee.

De roddelschrijfster Emilia komt ook weer op de proppen, ze doet haar stinkende best om voldoende negatief materiaal te vergaren om Helen aan de schandpaal te nagelen maar gaat haar dit ook lukken?

Over de ontknoping ga ik uiteraard niets vertellen behalve dit: een mega spannende cliffhanger! Kom maar nummer 6!

Naar bed, naar bed is ook weer een prettig leesbaar boek, korte hoofdstukken, kort maar krachtige schrijfstijl, boeiend plot!
Prima!

Aanrader!

Advertenties

Klikspaan M.J. Arlidge

Dit is boek 4 uit de serie Helen Grace 
M.J.Arlidge

Uitgever: Boekerij
Verschenen: 2016
Genre: thriller
Pagina’s: 448
Reeks: Helen Grace boek 4.

Samenvatting
Inspecteur Helen Grace heeft zoiets nog niet eerder meegemaakt: zes branden in vierentwintig uur, met twee doden en meerdere gewonden als gevolg. Dit moet opzet zijn, en het lijkt erop dat iemand de stad tot de grond toe wil laten afbranden. Grace doet met haar team onderzoek in de rokende puinhopen van de stad. Waar is de pyromaan die dit op zijn geweten heeft? Waarom maakt hij juist deze slachtoffers? Iedereen kan zijn volgende doelwit zijn. Eén fout kan het einde Helens carrière betekenen, en in steeds meer gebouwen breekt brand uit. Ondertussen moet Helen ook haar eigen demonen zien te verslaan…

Boekbeleving

Klikspaan is boek 4 in een reeks rondom de introverte rechercheur Helen Grace.
In dit boek krijgen Helen en haar team te maken met een serie brandstichtingen waarbij enkele doden en een gewonde zijn gevallen. Het is een heel gepuzzel om uiteindelijk bij de pyromaan/moordenaar terecht te komen, het onderzoek verloopt langzaam, naar mijn mening zo langzaam dat ik uit lichte verveling het boek af en toe naast me neer legde maar stoppen met lezen is uiteraard geen optie omdat ik de voorgaande drie boeken met plezier heb gelezen maar ook omdat ik de ontknoping wil weten.  Helen heeft in Klikspaan geen prominente rol gekregen wat betreft haar privéleven, ( op een enkele na) ook al wekt de samenvatting een andere indruk (eigen demonen)  ik heb dat een beetje teleurstellend gevonden want juist dat  voegt een extra interessant element toe aan de reeks. Op zich heeft Klikspaan wel een aantal redelijk spannende passages maar dat had beter gekund en ook de verdieping van de personages liet wat mij betreft een beetje te wensen over.  De uiteindelijke dader(s) vond ik verrassend maar té ver gezocht. Ik kan me voorstellen dat deze recensie misschien wat negatief over komt, ondanks dat heb ik het wel de moeite waard gevonden om het te lezen ook al is boek 4 niet de beste uit deze reeks.
Inmiddels is ook boek 5 met de titel Naar bed, naar bed verschenen (2017) die zal ik zeker gaan lezen!

Pluk een roos M.J. Arlidge

Uitgever: Boekerij
Verschenen: mei 2016
Pagina’s: 400
Genre: thriller.

9200000057347430-1

Samenvatting

Een jonge vrouw wordt wakker in een koude, donkere kelder. Ze heeft geen idee hoe ze daar terecht is gekomen, of door wie ze is ontvoerd. En dat is pas het begin van haar nachtmerrie. In de buurt wordt het lichaam van een andere jonge vrouw gevonden. Ze is nooit opgegeven als vermist, en haar familie heeft zelfs gewoon sms’jes van haar ontvangen. Iemand heeft zich de afgelopen tijd voor haar uitgegeven. Inspecteur Helen Grace weet dat ze de dader zo snel mogelijk moet vinden. Die is niet alleen gestoord, maar ook slim en vindingrijk. Maar zodra Helen probeert uit te vinden wat de motivatie van de moordenaar is, start een bijna onmogelijke race tegen de klok…

Leesbeleving

Dit boek is het derde deel in een misdaadreeks met hoofdpersonage Helen Grace.
Deel 1 Ienemienemutte
Deel 2 Piep zei de muis

Laat ik voorop stellen dat de boeken rondom Grace Helen doorgaans lovende recensies krijgen!
De twee bovengenoemde boeken heb ik vorig jaar gelezen, zie recensies.
En nu deel 3 Pluk een roos.
Ik ga jullie in het kort ‘vertellen’ wat ik er van vind, lees maar verder.

Verdwenen en vermoorde jonge vrouwen in het verleden, een jonge ontvoerde vrouw in het heden en de jacht op een seriemoordenaar die dit op zijn geweten heeft. Dat zijn de ingrediënten voor dit verhaal. Een plot zoals er zovelen zijn. Ik bemerk bij mezelf een verzadiging en iets van verveling als ik erin begin te lezen in de hoop dat het boeiend genoeg zal zijn om het ook uit te willen lezen. Een tijdje terug las ik een boek waarvan de plot mij behoorlijk begon te vervelen maar zoals -bijna- altijd las ik door tot het einde, helaas was het niks en werd niks.
Jammer van mijn tijd, mijn leeslijst is nog zo lang!
Mijn motto ‘ eerlijk duurt het langst ‘ deed mij beslissen om  geen recensie van dit boek te zullen schrijven,  lastig dingetje om ten overstaan van de auteur te moeten schrijven dat ik het helemaal niks vond,  dan maar liever niks. Aan afbranden heeft niemand iets.
Ik maakte de afspraak met mezelf  geen enkel boek meer uit te zullen lezen als de plot me op blz. 100 nog niet wist te pakken, en daar wil ik me aan houden.

Pluk een roos heeft geen verrassend plot maar op de een of andere manier wilde ik wel heel graag de motieven van de dader weten,  de afloop, en waarom hij bv. het ontvoerde meisje Ruby,  Summer noemt..?
Voor Inspecteur Helen Grace en haar team een race tegen de klok om achter de motieven van de ontvoerder te komen en te achterhalen waar Ruby wordt vast gehouden.
Helen Grace heeft mijn sympathie, de vanuit haar jeugd getraumatiseerde inspecteur heeft veel te verwerken gehad maar is daar nog lang niet klaar mee. Nog steeds ziet ze Jake, de man die haar op een bizarre manier weet te ontladen maar deze aparte (zakeijke) relatie heeft een bijzondere ontwikkeling gekregen (lees:  Piep zei de muis) waar Helen niet zo blij mee is , zal de  relatie met Jake  stand houden?
Binnen het team stuit Helen ook bij deze zaak weer op tegenwerking van haar vrouwelijke meerdere.  ( Piep zei de muis)
Hoe gaat Helen hier mee om?
Collega Charlie is met zwangerschapsverlof thuis maar heel even komt ook zij in beeld.

Er zijn drie verhaallijnen, Ruby, Helen en de gestoorde ontvoerder, de personages hebben allen een zekere verdieping gekregen, altijd fijn!
Om een goed beeld te krijgen van Helen Grace – waarom ze is geworden zoals ze is- is het raadzaam om de twee voorgaande boeken eerst te lezen, haar traumatische jeugd ervaringen maken veel duidelijk waardoor je alleen nog maar respect en bewondering kunt hebben voor deze controversiële inspecteur.

Alle drie delen kan ik aanraden!

Deel 4 Klikspaan.

Piep zei de muis M.J.Arlidge

  • Nederlandstalig
  • 384 pagina’s
  • 9789022575321
  • januari 2016
    Uitgever: Boekerij
    9200000046134744
    Inhoud
    In een leegstaand huis wordt een vermoorde man gevonden. Niet veel later wordt zijn hart bij zijn vrouw en kinderen -bezorgd. Inspecteur Helen Grace weet dat hij niet het laatste slachtoffer zal zijn. Maar waarom is een gelukkig getrouwde man midden in de nacht zo ver van huis?De media hebben het over de omgekeerde Jack de Ripper: een seriemoordenaar die aast op vaders met dubbele agenda’s. Helen ziet de woede die uit de moorden spreekt. Wat ze niet voorziet is hoe labiel de dader is – of wat haar tijdens het werk aan deze zaak allemaal nog te wachten staat.Wat vond ik ervan?

    Dit boek is deel 2 van een serie waarvan ik (iemand?) niet weet uit hoeveel delen het uiteindelijk gaat bestaan, wél is bekend dat hierna deel 3 Pluk een roos voor me klaar ligt en dat deel 4 in november zal verschijnen met de titel Klikspaan.
    De hoofdpersoon in deze boeken is de stoere Kawasaki rijdende inspecteur Helen Grace die (nu) een jaar geleden een zeer traumatische ervaring heeft meegemaakt en dat was niet alleen beroepsmatig, privé heeft het haar ook diep geraakt, dit is te lezen in deel 1 Iene Miene Mutte.De verschrikkingen uit deel 1 heeft niet alleen bij Grace zijn traumatische sporen nagelaten, ook politievrouw Charlie was er niet al te best aan toe. Een jaar na de vreselijke gebeurtenissen besluit ze weer aan het werk te gaan, tot grote onvrede van haar partner Steve en hij is niet de enige, ook Grace ziet haar liever gaan dan komen en dit komt de verstandhouding tussen de twee vrouwen niet ten goede.

    In Piep zei de muis worden de personages meer uitgediept dan in Iene Miene Mutte, een pluspunt!
    De broodnodige bizarre ontlading waaraan Helen zo nu en dan hevig naar verlangt vindt ze nog steeds bij Jake maar er verandert iets tussen de twee, was het eerst puur ‘zakelijk’ het krijgt nu net iets meer intiems…
    Grace haar leven is sinds vorig jaar publiek geworden, de media heeft niks van haar heel gelaten maar ze weet zich te vermannen, laat zich niet kisten, dat is niet haar stijl ook niet ten opzichte van de nieuwe leidinggevende op het bureau die het heeft voorzien op Helen, de vrouwen liggen elkaar totaal niet. Helen is puur voor de zaak aan het werk, de nieuwe vrouwelijke chef, Ceri Harwood,  gaat voor haar eigen belang en daarin gaat ze ver, Helen wordt van de zaak gezet. Maar dan kent ze haar inspecteur nog niet…

    De journaliste uit het vorige boek, Emilia Garanita laat ook dit keer weer van zich horen, ze wil en zal achter de feiten komen die Helen zorgvuldig voor haar probeert te verbergen maar Helen blijft karig met het weggeven van nieuwe ontwikkelingen rondom de zaak.
    Wat Helen nog niet weet is het onderonsje tussen de journaliste en Harwood dat zorgt voor het vrijgeven van alle nieuwe feiten.
    Emilia gaat over tot een gemeen voorstel richting Helen als deze haar de gewenste informatie ontzegd. Chantage, iets uit haar privé leven.
    Helen haar wereld stort even in, hoe kan Emilia weten wat tot nu toe altijd zorgvuldig verborgen is gebleven? En hoever gaat de journaliste hierin? Zoals in de inhoud is te lezen is het team opnieuw op zoek naar een seriemoordenaar ( verrassend hé?) eentje die het heeft voorzien op hoerenloper(s). Wat het motief is van deze zeer gewelddadige moordenaar die de overspeligen berooft van hun hart en aflevert als postpakketje bij de achter gebleven familie lees je in dit redelijk spannend boek met de korte (zeer korte) hoofdstukken. Het  onderzoek duurt lang, de namen zijn er veel, de moorden luguber en de onderliggende verhoudingen op de werkvloer laat in sommige gevallen te wensen over. Ondanks het weinig  origineel bedacht plot is het wel een spannend boek.
    Aanrader.
    Op naar Pluk een roos. 

Iene Miene Mutte M.J.Arlidge

 

M.J. Arlidge schrijft al vijftien jaar voor verschillende Britse crimeseries. Iene Miene Mutte was zijn debuut als thrillerauteur en werd lovend ontvangen door pers en publiek. Het is deel 1 uit de nieuwe politie serie rondom de stoere politieagent Helen Grace en haar team.
Hierna volgen deel 2 ‘Piep zei de muis‘ en deel 3 ‘Pluk een roos’.
In november verschijnt nummer 4 met de titel ‘Klikspaan’.

Uitgever: Boekerij
Verschenen: januari 2015
Pagina’s: 340

9200000030208927


Inhoud

Het meisje was amper nog in leven toen ze het bos uit kwam lopen. Het verhaal van haar ontvoering was donkerder dan de meest verschrikkelijke nachtmerrie. Maar alles wat ze zei was waar. Elk gruwelijk detail. Een aantal dagen later wordt een tweede in shock verkerend slachtoffer gevonden en ontstaat er een patroon. In tweetallen worden mensen ontvoerd, vastgehouden en uitgehongerd. Vervolgens krijgen ze een duivels dilemma voorgelegd: doden of gedood worden.

Inspecteur Helen Grace en haar team weten dat ze jacht maken op een ingenieuze psychopaat die zijn slachtoffers gebroken en vol schuldgevoel achterlaat. Niet alleen dienen ze als zijn visitekaartje, ze zijn ook de moordenaars. De slachtoffers lijken lukraak gekozen, de plaats van het misdrijf zorgvuldig uitgekiend. Iets moet alle slachtoffers met elkaar verbinden…

Wat vond ik ervan?

Je bent je van geen kwaad bewust, het leven is oké en dan ineens stort je wereld in door het meest afschuwelijke wat je kan overkomen, je wordt ontvoerd, opgesloten en volkomen uitgehongerd en zonder ook maar een drup drinken achter gelaten ergens in een niet te traceren oud en verlaten gebouw. Ontsnappen is onmogelijk. Had je deze zogenaamd vriendelijke maar achteraf  niets en niemand ontziende persoon maar nooit ontmoet want vanaf nu is je leven een hel. En toch is er een kans op overleving, je krijgt de kans tussen leven en dood. Hoe? Eén pistool, één kogel. Twee mensen, Wie schiet en wie gaat er dood?  Een duivels dilemma! Degene die weet te ontkomen aan de dood ervaart in de eerste plaats opluchting maar dat is van heel korte duur, het leven is en wordt nooit meer wat het is geweest, de herinneringen aan de gruwelijke opsluiting en het schuldgevoel is immens.
Helen en haar team staan voor een raadsel als deze ontvoeringen en moorden meerdere keren worden herhaald. Het onderzoek verloopt gestaag maar naarmate er iets meer schot in het onderzoek begint te komen blijkt er toch meer aan de hand te zijn dan de zomaar willekeurig uitgekozen slachtoffers. Bij Helen rijst de gedachte of er misschien wraak in het spel zit…en dat zou zomaar kunnen!

De lezer krijgt af en toe iets mee over de achtergrond van hoofdpersoon Helen Grace, ze komt uit een probleem gezin waarvan de de ouders verslaafd waren aan de alcohol, de zusjes werden sterk verwaarloosd en dat was niet het ergste wat de zusjes is overkomen, het was vreselijk!  Ten gevolge van alle verschrikkelijke ellende uit die tijd heeft Helen zich ontwikkeld tot een stoere persoonlijkheid met een wel heel bizarre manier om zich van tijd tot tijd te ontladen…!

Af en toe verschijnen er cursief gedrukte passages, ze gaan over vroeger, sommige zijn ronduit gruwelijk om te lezen…’laat maar’…dacht ik, ‘dit hoeft niet voor mij’….
Ik dacht te weten over wie deze stukjes gingen maar pas veel verder bleek ik het fout te hebben.
De zij-lijn verhalen gaan over de politieagente Charlie en over de pas gescheiden (en ongelukkige) politieagent Mark die zijn kleine dochtertje  Elsie nog maar zelden ziet.

De personages worden goed neergezet, het verhaal heeft een goede spanningsopbouw.  Niet alleen de zoektocht naar de gevaarlijke psychopaat brengt spanning maar ook intern is er iets gaande, een paar politie agenten worden verdacht van corruptie.
De toegevoegde onzin tekst in het begin van het boek (betreft patholoog-anatoom Jim Grieves die verder geen verhaallijn meer kreeg) irriteerde me een beetje maar misschien ligt er voor hem nog  een verhaallijn in het verschiet. Gelukkig is het daar bij gebleven, niks is zo vervelend als lappen tekst te lezen waar je totaal niks aan hebt, maar da’s heel persoonlijk natuurlijk.
Iene Miene Mutte een debuut waarvan ik uitermate heb genoten, veel spannende uurtjes aan heb beleefd maar ook soms met afgrijzen mijn hoofd van heb afgewend…een hoofdwond van één der personages die voor deze gruwel heeft gezorgd. Ieuwwwww, Ik wil het niet weten en heb toch zeker, serieus, een uurtje of zo niks in m’n mond kunnen stoppen zonder een misselijkmakend gevoel te krijgen.   Meer zeg ik niet.
Lezen dit boek en je zult begrijpen waarover ik het heb en dan kun je niet anders dan het met me eens zijn!
Het einde, laat ik daar  kort iets over zeggen; de ontknoping van de psychopaat was min of meer wel voorspelbaar maar er is ook iets gebeurd waarover ik mijn twijfels heb..
Ik wil het weten!
Verder lezen in deel 2.. Piep zei de muis ligt te wachten!
Aanrader!