Lazarus Lars Kepler

Uitgever: Cargo
Verschenen: 2018
Genre: thriller reeks Joona Linna
Deel 7
Bladzijden: 539

LET OP: recensie bevat spoilers, niet lezen als je het niet wil weten!!

 

Lazarus is de zevende thriller rondom Joona Linna.

Inhoud

In een appartement in Oslo wordt een dode man gevonden. Bij het openen van de vrieskist in zijn keuken doet de politie een vreselijke ontdekking: het slachtoffer blijkt een tot dan toe onbekende grafschenner te zijn en hij bewaarde er zijn trofeeën.

Enkele dagen later vraagt een Duitse collega Joona Linna om hulp bij het onderzoek naar een campingmoord bij Rostock. Joona ziet een patroon opdoemen dat weliswaar krankzinnig is, maar dat hij onmogelijk kan negeren. Sommigen zouden van een wonder spreken als iemand terugkeert uit de dood – anderen van een nachtmerrie.

Het heeft ongeveer twee jaar geduurd voordat boek 7 uit deze serie verscheen. Als je veel boeken leest onthoud je niet alles was je hebt gelezen en al helemaal niet als het volgende deel pas twee jaar later verschijnt. Dat wordt dus af en toe even flink in mijn geheugen graven en mijn eigen recensies door pluizen maar daar word ik niet veel wijzer van om de simpele reden dat ik niks verhul in mijn reviews, spoilers hè ? Als ik op gang ben met lezen komt het toch wel weer terug….

Let op de  volgende tekst bevat spoilers…niet verder lezen als je het niet wil weten!

Jurek Walter de seriemoordenaar om wie de reeks draait is in deel 6 uitgeschakeld maar ook zijn tweelingbroer en handlanger is dood.
Saga, Joona Linna en het gehele recherche-team kunnen weer opgelucht adem halen.
Lummi ( dochter Joona Linna) viert haar vrijheid, ze hoeft niet langer in de anonimiteit te leven. Ze woon nu in Parijs, heeft een fijne relatie met haar vriend en studeert. Het leven is weer de moeite waard ook al mist ze haar overleden moeder.
Maar dan gebeurt het onmogelijke…
Er is een moord gepleegd die Joona erg doet denken aan de manier waarop Jurek Walter altijd te werk ging. Hij weet het zeker: Jurek Walter is back!  Saga en het rechercheteam delen zijn bevinding niet en verklaren  Joona bijna voor gek, Jurek is dood, eigenhandig vermoord door één van hun. Voorgoed uitgeschakeld.
Als niemand naar hem wil luisteren, ook niet zijn nieuwe liefde Valeria, neemt Joona een drastisch besluit, hij brengt Lummi op de hoogte  en vanaf dat moment is de jacht op Jurek Walter opnieuw geopend….maar dit keer staat hij er alleen voor, zijn collega’s denken dat Joona paranoide is geworden. Maar is dat zo?

Lars Kepler schrijft gedetailleerd, filmisch wordt het ook genoemd, de kleinste dingetjes die nergens toe leiden worden beschreven, de lezer wordt gewezen op een wegwaaiend leeg chipszakje die ergens op een spoor ligt…om maar een voorbeeld te noemen. Ik bedoel hiermee te zeggen dat het boek niet voor niks 539 pagina’s heeft.
Het schrijversduo weet in deel 7 de spanning weer goed op te bouwen maar het duurt mijn inziens een beetje te lang en sommige passages zijn ronduit saai maar ook hier kan ik mee dealen want het verhaal is onderhoudend ook al is de plot wel erg ver gezocht maar dat mag in een bedacht verhaal. Wel kost het me steeds meer moeite om passages te lezen waarin personages op een gruwelijke manier worden afgeslacht, voor mij hoeft dat echt niet. Dan toch liever een goede spannende psychologische thriller zonder al die vreselijke moorden maar dan neemt niet weg dat ik toch heb genoten van de  spanning en de acties rondom Joona en Lummi tijdens de jacht op Jurek.
Lukt het Joona zijn halsstarrige collega rechercheurs nog op andere gedachten te brengen over hun ontkenning rondom Jurek Walter?

Het einde was voor mij een mengeling van irritatie, spanning maar ook een beetje verdrietig…
Cliffhanger dus.
Hoop dat het niet weer twee jaar gaat duren.
|Leestip voor de Lars Kepler lezers!

Advertenties

Uitverkoren Linda Jansma

Verschenen: juni 2017
Uitgeverij: De Crime Compagnie
Pagina’s: 422
Genre: psychologische thriller

 

 

 

 

 

Uitverkoren is deel 2 in de trilogie ‘Cirkel van het kwaad’.
‘Schaduwkinderen’ is de titel van deel 1.

 

In 2016 heb ik ‘Schaduwkinderen’ gelezen en nu dus deel 2 met de titel Uitverkoren.
Ik kan je nu al melden  bijzonder te  hebben genoten van dit boek, van begin tot einde.
In dit boek draait het om een sekte. De groep mensen die hier bivakkeren  hebben hun onderkomen  voor de  buitenwereld  goed afgesloten, ze wonen in een oude kazerne waar je niet zomaar even naar binnen kunt wandelen, ook zijn ze telefonisch vrijwel onbereikbaar.
Sekteleider Elijah Schillinger heeft de touwtjes  strak in handen, zijn volgers dienen zich strikt te houden aan de 13 geboden zoals is opgesteld door hem zelf. De sekteleden aanbidden en vertrouwen hun leider, ze hebben een mateloos  geloof in deze -schijnbaar- warme en charismatische man en leven zonder enige scrupules de regels van de 13 geboden na. Maar dan verdwijnt er een moeder met haar kind uit de Church of the Chosen (naam van de sekte) en een andere sektelid begint voorzichtig, doch schuldbewust, te twijfelen aan de oprechtheid van Elijah Schillinger…
Als de hoofdpersonage in deze trilogie Jules Declerck in haar functie als officier van justitie te maken krijgt met twee sterfgevallen die leiden naar de sekteleider raakt ze zonder het te willen in de greep van de man.
Als ook nog blijkt dat er binnen het recherche team een lek zit raakt ze haar vertrouwen in het team voor een gedeelte kwijt, wie is er binnen het team niet te vertrouwen?

Ondertussen is Jules ook nog steeds op zoek naar de ware toedracht van de moord op haar vader, twintig jaar geleden. ( Schaduwkinderen) Dit vormt de tweede verhaallijn, hierover vertel ik verder niks om spoilers tegen te gaan maar ook deze lijn blijft boeiend en roept steeds opnieuw vragen op.

De journalist Harry Simones en ex-vriend van Jules doet ook weer volop mee in het verhaal. Opnieuw haalt hij zich de ergernis van Jules op de hals door zich met het lopende onderzoek te bemoeien, maar Harry laat zich ook de deze keer niet tegen houden en volgt zijn eigen pad.

Personage Jules is nog steeds geen warme toegankelijke persoonlijkheid, ik heb helemaal niks met haar. Ze is snauwerig, onvriendelijk en kortaf. Met haar houding stoot ze mensen af. Inmiddels begrijp ik wel dat deze houding voortkomt uit haar jongere jaren waarvan ze zich nog steeds weinig tot niets kan herinneren.
Harry en Jules kunnen, ondanks de verbroken relatie, niet echt los komen van elkaar. Harry blijft haar gezelschap op zoeken en Jules gaat er af en toe in mee.

Goed geschreven boek waarvan ik bijzonder heb genoten, boeiend van begin tot eind. Elk nieuw hoofdstuk bleef mijn aandacht vast houden. Linda haar schrijfstijl is zoals gewoonlijk prettig leesbaar. Op zich zou Uitverkoren een standalone kunnen zijn maar toch adviseer ik om eerst met boek 1 te beginnen, je zal er profijt van hebben omdat sommige situaties uit Schaduwkinderen toch even weer voorbij komen.  Uiteraard is het einde niet afgerond, we hebben nog een nieuw deel te goed dat de losse eindjes en vragen moet beantwoorden en dat zijn er best veel….
Ik ben benieuwd welke afgeronde draai deel 3  uiteindelijk zal krijgen!
Uitverkoren is zeker een mooie aanrader!

Zoals jullie weten strooi ik hier niet met sterren, bij Hebban is het verplicht. Daar heb ik Uitverkoren gewaardeerd met 4 sterren.

Indra Sterre Carron

Verschenen:  Maart 2016
Witsand Uitgevers
Serie:  Rani Diaz
Pagina’s: 384
9200000055880880


(bron: Wikipedia)
Sterre Carron
  ( Antwerpen 1957)  een pseudoniem,  is een Vlaamse schrijfster van misdaadromans. Ze debuteerde als schrijfster in 2013 met Mara.

Carron had al vanaf haar jeugd belangstelling voor criminologie  maar belandde uiteindelijk in een opleiding tot vroedvrouw. Voor Artsen zonder Grenzen ging ze werken in Rwanda  en toenmalig Zaïre.  Ze keerde terug naar België waar ze een tijd in het Instituut voor Tropische Geneeskunde werkte.  Haar detectives draaien rond Rani Diaz, een gevoelige maar humeurige politiehoofdinspecteur.

Na een avondje feesten rijdt Lore Nauwelaerts met de auto twee fietsers aan. Behalve Lore zitten in de auto ook haar vriendin Indra en de straalbezopen Andreas. Om niet de schuld te krijgen van het ongeval stelt Lore aan Indra voor om Andreas achter het stuur te zetten en zelf het hazenpad te kiezen. Maar dat is buiten Andreas gerekend. Wanneer zijn geheugen jaren later beetje bij beetje terugkeert en hij zich vaag herinnert hoe de vork écht in de steel zit, schuiven de vreselijke gebeurtenissen van die septemberavond als een legpuzzel in elkaar. Plotseling voelt Indra zich opgejaagd wild.
Ze probeert de touwtjes van haar leven in handen te houden maar glijdt steeds dieper weg in een web van leugens. Ze stort zich in de armen van een steenrijke investeerder uit Saoedi-Arabië, die haar vraagt zich te bekeren tot de islam…

Mijn eerste kennismaking met Rani Diaz

De personage Rani Diaz (hoofdinspecteur) heeft direct mijn sympathie, een vrouw met ballen maar ook eentje die haar gevoel toelaat. Samen met haar team en in het bijzonder met inspecteur Simons proberen ze achter het mysterie van een paar moorden te komen. Het onderzoek verloopt traag doordat er ook weer andere cases bij komen. Het team heeft het er maar druk mee!
Natuurlijk komen er een aantal situaties voor die zijn gelinkt aan de vorige boeken maar dat is geen enkel probleem, ook als je de vorige delen niet hebt gelezen is het prima als standalone te lezen. ( ik haal het wel in!)
In de privé situatie heeft Rani te maken met haar zieke stiefdochtertje Cécile waar ze zich grote zorgen over maakt maar ook de verhouding tussen haar en haar vriend Frederik verloopt momenteel niet geheel lekker, zou ze beter nadenken over het waarom dat is,  dan had ze zelf tot het inzicht kunnen komen waar collega (en goede vriend) Bert Simons haar op attendeerde. Ik ken haar niet goed genoeg om hier mijn oordeel over te geven maar het lijkt op een egoïstisch trekje van Rani…?  Hm….Al met al zit Rani niet lekker in haar vel door alle problemen waar ze momenteel mee te maken heeft. Gelukkig heeft ze goede steun aan Bert, bij hem kan ze terecht, en hij bij haar!


De inhoud geeft al veel weg over de plot, daar ga ik dus maar niet verder op door,  het zou anders teveel van de plot prijs geven en dat willen we niet!
Niets is zo erg als een recensie te lezen die allerlei spoilers bevat en je het boek dus eigenlijk niet meer hoeft te lezen.
In de eerste paar hoofdstukken lees ik wat er 5 jaar eerder precies is gebeurd en dat is geen kattenpis!

Indra
De persoon Indra komt op mij over als een onzekere jonge vrouw die verliefd is geworden op haar vriendin Lore, de twee krijgen een lesbische relatie en ogenschijnlijk hebben ze het goed samen maar Lore is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Haar vader is een dure strafpleiter die zijn dochter erg verwend, Lore krijgt wat ze hebben wil maar dit maakt haar nou niet bepaald tot een warme persoonlijkheid.  Ik heb niks met haar.
Indra haar moeder is overleden, samen met haar jongere en zieke zusje Gabriella woont ze bij haar vader en diens nieuwe vrouw Liliane. Indra en haar stiefmoeder hebben een slechte band maar dat geldt ook voor haar vader.Indra heeft veel geld nodig om haar zieke zusje te kunnen helpen aan erg dure medicatie, de twee zusjes hebben een innige band met elkaar.
Als verpleegkundige is Indra veel van huis, in haar nachtdiensten moet ze haar zusje alleen achter laten bij hun vader en stiefmoeder, iets waar het zieke meisje niet blij mee is, ze wordt er zelfs angstig van. Waar komt haar angst vandaan?

Tussen de hoofdstukken door lees ik mysterieuze in cursief gedrukte passages,  ik kan alleen maar  gissen hoe de vork in de steel zit,  maar krijg ik gelijk met mijn eigen speurwerk? De spannende stukjes geven telkens een tipje van de sluier weg en voert de spanning beetje bij beetje op. Goed gedaan!

Er gebeurd veel in dit verhaal, moorden, brandstichting, leugens, ziekte, radicale Islam zelfmoordterrorisme (!!)  maar het bevat ook een mooie dosis humor. Een mooie ontlading is de humor tussen Rani en Bert Simons,  de twee zijn  aan elkaar gewaagd en kunnen veel van elkaar hebben, beide hebben mijn sympathie.
De overige collega’s van het team zijn ook oké! Het is gewoon een fijn team!
In de inhoud is te lezen dat Indra gevraagd is om zich te bekeren tot de Islam, of zij dit ook daadwerkelijk doet laat ik hier in het midden maar wél wil ik kwijt dat het een actueel thema is waarover in de media veelvuldig berichtgeving verschijnt.  Heavy shit! Als  je niet zo thuis bent in de Islamitische geloofsovertuiging en/of in de beweegredenen van de radicale Islam dan steek je hier zeker wat van op.

(bron: HLN-Be)
Een fragment uit een interview met Sterre over het (toen pas) verschenen boek, 
‘Thrillerauteur uit Sint-Katelijne-Waver zag op 22 maart haar verhaal werkelijkheid worden, tot haar grote afschuw.

“Het was een groot slagveld, een groot bloedbad. Overal lagen gewonden en doden. Overal afgerukte lichaamsdelen. Overal krijsende mensen. Het leek wel op een oorlogsscène.” Het komt niet uit de berichtgeving over de aanslagen in ons land, wél uit ‘Indra’, voor alle duidelijkheid geschreven vóór 22 maart. Auteur Sterre Carron was er kapot van toen ze het nieuws over Zaventem en Maalbeek vernam. “Ik was aan het wandelen met mijn hond toen ik een sms kreeg van mijn uitgever: ‘Indra komt nu wel heel erg dicht bij de realiteit.’ Ik begreep niet waar hij het over had, tot de tweede sms. Ik weet niet meer hoe ik daarna thuis ben geraakt.” Het boek lag op dat moment bij de drukker.’. (einde fragment) 

Conclusie
Sterre heeft een vlotte schrijfstijl,  zo nu en dan is er een subtiel taal verschil (België versus Nederland) waargenomen, dat kan zich uiten in losse woorden maar ook sommige zinnen worden anders geschreven dan in Nederland, eigenlijk wel grappig om te lezen.
De plot heeft veel personages en  gebeurtenissen, de  twee verhaallijnen komen uiteindelijk goed bij elkaar en het heeft een mooie spanningsopbouw!
Indra is goed uitgediept en de passages rondom de perikelen van Rani lezen fijn! Uiteraard is de doorgewinterde lezer van deze serie compleet op de hoogte van alles waar Rani al doorheen heeft moeten gaan, deze verdieping mis ik nu maar dat ga ik inhalen!
Al met al is mijn eerste kennismaking met één van haar boeken me erg goed bevallen, ik ben zeker van plan om de gehele serie te gaan lezen.
Goed boek!
Nu ik Indra heb uitgelezen snap ik dat Sterre  mij heeft aangeraden om eerst hier mee te beginnen alvorens ik in Gotcha begin, het einde heeft een spannende cliffhanger dus nu op naar Gotcha!
Vette aanrader!

Met dank aan Sterre en Witsand Uitgevers.

Wie is Sterre Carron? Blogje

Piep zei de muis M.J.Arlidge

  • Nederlandstalig
  • 384 pagina’s
  • 9789022575321
  • januari 2016
    Uitgever: Boekerij
    9200000046134744
    Inhoud
    In een leegstaand huis wordt een vermoorde man gevonden. Niet veel later wordt zijn hart bij zijn vrouw en kinderen -bezorgd. Inspecteur Helen Grace weet dat hij niet het laatste slachtoffer zal zijn. Maar waarom is een gelukkig getrouwde man midden in de nacht zo ver van huis?De media hebben het over de omgekeerde Jack de Ripper: een seriemoordenaar die aast op vaders met dubbele agenda’s. Helen ziet de woede die uit de moorden spreekt. Wat ze niet voorziet is hoe labiel de dader is – of wat haar tijdens het werk aan deze zaak allemaal nog te wachten staat.Wat vond ik ervan?

    Dit boek is deel 2 van een serie waarvan ik (iemand?) niet weet uit hoeveel delen het uiteindelijk gaat bestaan, wél is bekend dat hierna deel 3 Pluk een roos voor me klaar ligt en dat deel 4 in november zal verschijnen met de titel Klikspaan.
    De hoofdpersoon in deze boeken is de stoere Kawasaki rijdende inspecteur Helen Grace die (nu) een jaar geleden een zeer traumatische ervaring heeft meegemaakt en dat was niet alleen beroepsmatig, privé heeft het haar ook diep geraakt, dit is te lezen in deel 1 Iene Miene Mutte.De verschrikkingen uit deel 1 heeft niet alleen bij Grace zijn traumatische sporen nagelaten, ook politievrouw Charlie was er niet al te best aan toe. Een jaar na de vreselijke gebeurtenissen besluit ze weer aan het werk te gaan, tot grote onvrede van haar partner Steve en hij is niet de enige, ook Grace ziet haar liever gaan dan komen en dit komt de verstandhouding tussen de twee vrouwen niet ten goede.

    In Piep zei de muis worden de personages meer uitgediept dan in Iene Miene Mutte, een pluspunt!
    De broodnodige bizarre ontlading waaraan Helen zo nu en dan hevig naar verlangt vindt ze nog steeds bij Jake maar er verandert iets tussen de twee, was het eerst puur ‘zakelijk’ het krijgt nu net iets meer intiems…
    Grace haar leven is sinds vorig jaar publiek geworden, de media heeft niks van haar heel gelaten maar ze weet zich te vermannen, laat zich niet kisten, dat is niet haar stijl ook niet ten opzichte van de nieuwe leidinggevende op het bureau die het heeft voorzien op Helen, de vrouwen liggen elkaar totaal niet. Helen is puur voor de zaak aan het werk, de nieuwe vrouwelijke chef, Ceri Harwood,  gaat voor haar eigen belang en daarin gaat ze ver, Helen wordt van de zaak gezet. Maar dan kent ze haar inspecteur nog niet…

    De journaliste uit het vorige boek, Emilia Garanita laat ook dit keer weer van zich horen, ze wil en zal achter de feiten komen die Helen zorgvuldig voor haar probeert te verbergen maar Helen blijft karig met het weggeven van nieuwe ontwikkelingen rondom de zaak.
    Wat Helen nog niet weet is het onderonsje tussen de journaliste en Harwood dat zorgt voor het vrijgeven van alle nieuwe feiten.
    Emilia gaat over tot een gemeen voorstel richting Helen als deze haar de gewenste informatie ontzegd. Chantage, iets uit haar privé leven.
    Helen haar wereld stort even in, hoe kan Emilia weten wat tot nu toe altijd zorgvuldig verborgen is gebleven? En hoever gaat de journaliste hierin? Zoals in de inhoud is te lezen is het team opnieuw op zoek naar een seriemoordenaar ( verrassend hé?) eentje die het heeft voorzien op hoerenloper(s). Wat het motief is van deze zeer gewelddadige moordenaar die de overspeligen berooft van hun hart en aflevert als postpakketje bij de achter gebleven familie lees je in dit redelijk spannend boek met de korte (zeer korte) hoofdstukken. Het  onderzoek duurt lang, de namen zijn er veel, de moorden luguber en de onderliggende verhoudingen op de werkvloer laat in sommige gevallen te wensen over. Ondanks het weinig  origineel bedacht plot is het wel een spannend boek.
    Aanrader.
    Op naar Pluk een roos. 

Iene Miene Mutte M.J.Arlidge

 

M.J. Arlidge schrijft al vijftien jaar voor verschillende Britse crimeseries. Iene Miene Mutte was zijn debuut als thrillerauteur en werd lovend ontvangen door pers en publiek. Het is deel 1 uit de nieuwe politie serie rondom de stoere politieagent Helen Grace en haar team.
Hierna volgen deel 2 ‘Piep zei de muis‘ en deel 3 ‘Pluk een roos’.
In november verschijnt nummer 4 met de titel ‘Klikspaan’.

Uitgever: Boekerij
Verschenen: januari 2015
Pagina’s: 340

9200000030208927


Inhoud

Het meisje was amper nog in leven toen ze het bos uit kwam lopen. Het verhaal van haar ontvoering was donkerder dan de meest verschrikkelijke nachtmerrie. Maar alles wat ze zei was waar. Elk gruwelijk detail. Een aantal dagen later wordt een tweede in shock verkerend slachtoffer gevonden en ontstaat er een patroon. In tweetallen worden mensen ontvoerd, vastgehouden en uitgehongerd. Vervolgens krijgen ze een duivels dilemma voorgelegd: doden of gedood worden.

Inspecteur Helen Grace en haar team weten dat ze jacht maken op een ingenieuze psychopaat die zijn slachtoffers gebroken en vol schuldgevoel achterlaat. Niet alleen dienen ze als zijn visitekaartje, ze zijn ook de moordenaars. De slachtoffers lijken lukraak gekozen, de plaats van het misdrijf zorgvuldig uitgekiend. Iets moet alle slachtoffers met elkaar verbinden…

Wat vond ik ervan?

Je bent je van geen kwaad bewust, het leven is oké en dan ineens stort je wereld in door het meest afschuwelijke wat je kan overkomen, je wordt ontvoerd, opgesloten en volkomen uitgehongerd en zonder ook maar een drup drinken achter gelaten ergens in een niet te traceren oud en verlaten gebouw. Ontsnappen is onmogelijk. Had je deze zogenaamd vriendelijke maar achteraf  niets en niemand ontziende persoon maar nooit ontmoet want vanaf nu is je leven een hel. En toch is er een kans op overleving, je krijgt de kans tussen leven en dood. Hoe? Eén pistool, één kogel. Twee mensen, Wie schiet en wie gaat er dood?  Een duivels dilemma! Degene die weet te ontkomen aan de dood ervaart in de eerste plaats opluchting maar dat is van heel korte duur, het leven is en wordt nooit meer wat het is geweest, de herinneringen aan de gruwelijke opsluiting en het schuldgevoel is immens.
Helen en haar team staan voor een raadsel als deze ontvoeringen en moorden meerdere keren worden herhaald. Het onderzoek verloopt gestaag maar naarmate er iets meer schot in het onderzoek begint te komen blijkt er toch meer aan de hand te zijn dan de zomaar willekeurig uitgekozen slachtoffers. Bij Helen rijst de gedachte of er misschien wraak in het spel zit…en dat zou zomaar kunnen!

De lezer krijgt af en toe iets mee over de achtergrond van hoofdpersoon Helen Grace, ze komt uit een probleem gezin waarvan de de ouders verslaafd waren aan de alcohol, de zusjes werden sterk verwaarloosd en dat was niet het ergste wat de zusjes is overkomen, het was vreselijk!  Ten gevolge van alle verschrikkelijke ellende uit die tijd heeft Helen zich ontwikkeld tot een stoere persoonlijkheid met een wel heel bizarre manier om zich van tijd tot tijd te ontladen…!

Af en toe verschijnen er cursief gedrukte passages, ze gaan over vroeger, sommige zijn ronduit gruwelijk om te lezen…’laat maar’…dacht ik, ‘dit hoeft niet voor mij’….
Ik dacht te weten over wie deze stukjes gingen maar pas veel verder bleek ik het fout te hebben.
De zij-lijn verhalen gaan over de politieagente Charlie en over de pas gescheiden (en ongelukkige) politieagent Mark die zijn kleine dochtertje  Elsie nog maar zelden ziet.

De personages worden goed neergezet, het verhaal heeft een goede spanningsopbouw.  Niet alleen de zoektocht naar de gevaarlijke psychopaat brengt spanning maar ook intern is er iets gaande, een paar politie agenten worden verdacht van corruptie.
De toegevoegde onzin tekst in het begin van het boek (betreft patholoog-anatoom Jim Grieves die verder geen verhaallijn meer kreeg) irriteerde me een beetje maar misschien ligt er voor hem nog  een verhaallijn in het verschiet. Gelukkig is het daar bij gebleven, niks is zo vervelend als lappen tekst te lezen waar je totaal niks aan hebt, maar da’s heel persoonlijk natuurlijk.
Iene Miene Mutte een debuut waarvan ik uitermate heb genoten, veel spannende uurtjes aan heb beleefd maar ook soms met afgrijzen mijn hoofd van heb afgewend…een hoofdwond van één der personages die voor deze gruwel heeft gezorgd. Ieuwwwww, Ik wil het niet weten en heb toch zeker, serieus, een uurtje of zo niks in m’n mond kunnen stoppen zonder een misselijkmakend gevoel te krijgen.   Meer zeg ik niet.
Lezen dit boek en je zult begrijpen waarover ik het heb en dan kun je niet anders dan het met me eens zijn!
Het einde, laat ik daar  kort iets over zeggen; de ontknoping van de psychopaat was min of meer wel voorspelbaar maar er is ook iets gebeurd waarover ik mijn twijfels heb..
Ik wil het weten!
Verder lezen in deel 2.. Piep zei de muis ligt te wachten!
Aanrader!