Een langzaam smeulend vuur Paula Hawkins

who dunnit?
#whodunnit


PAULA HAWKINS werkte vijftien jaar als journalist voor ze fictie begon te schrijven. Ze is de auteur van de wereldwijde bestseller Het meisje in de trein.

Verschenen: augustus 2021
Genre: psychologische thriller
Uitgever: Bruno
Pagina’s: 329



Als op een woonboot in Londen het toegetakelde lichaam van een jonge man wordt gevonden, roept dit vragen op over drie verschillende vrouwen. De labiele Laura is, na een one-night stand met het slachtoffer, als laatste gezien bij de boot. Carla, zijn ontroostbare tante, heeft nog maar net iemand anders in haar familie begraven. En Miriam is de nieuwsgierige buurvrouw, zij heeft het lichaam gevonden maar is niet helemaal eerlijk geweest tegen de politie.
Drie vrouwen die elkaar niet kennen, met elk een andere relatie tot de vermoorde jongen. Drie vrouwen die – om verschillende redenen – vol wrok zitten. Die, zich ervan bewust of niet, branden van verlangen om het onrecht dat hen is aangedaan te wreken. En waar het wraak betreft, kunnen ook goede mensen in staat zijn tot vreselijke dingen. Hoe ver zou elk van deze vrouwen gaan voor gerechtigheid? En hoe lang kunnen geheimen blijven smeulen voor ze exploderen?

Bestseller auteur van Het meisje in de trein ( leestip!) heeft met Een langzaam smeulend vuur opnieuw een schot in de roos, althans dat is mijn bescheiden mening. Het boek opent met een schets van een plattegrond waarop te zien is waar alles zich afspeelt, de namen van de personages staan er vet gedrukt bij.

Na de plattegrond begint het verhaal met een angstwekkend in cursief gedrukt stukje, later zal blijken welke rol dit speelt in de plot.

Het begin vond ik iets verwarrend met al die namen die ik tegenkwam.
Maar alles went, je komt er vanzelf achter en anders even namen noteren of andere notities maken. Da scheelt een zoektocht door het boek .

De plot heeft een langzame opbouw, voor lezers die van snelle acties houden is dit boek misschien te traag van opzet maar ik zou zeggen even volhouden want het is echt de moeite van het lezen waard, een rustige thriller is zeker ook fijn leesvoer!

Elke personage heeft zijn eigen verhaal of liever gezegd geheim maar het duurt een tijdje voordat de geheimen ontrafeld worden. Stukje bij beetje krijg je iets meer inzicht in de verschillende karakters, allemaal hun eigen reden waarom dingen gegaan zijn zoals ze zijn gegaan.

Knap hoe de auteur alles met elkaar heeft laten verweven, knap ook hoe ze een goed verhaal heeft weten neer te zetten zonder dat er veel gewelddadige acties, bloed vergieten ( nou…even wel..) en wilde achtervolgingen in voor komen.
Het is geen mega spannend boek maar wel heel goed!


De plot is goed afgerond.

Goede psychologische thriller, langzame opbouw, veel personages.
Aanrader!

Who dunnit?

Flashback SJ Watson

Verschenen: okt. 2020
Uitgever: Ambo/Anthos
Genre: psychologische thriller
Pagina’s: 419

Ooit was Blackwood Bay een drukbezocht kustplaatsje. Maar nu, geplaagd door teruglopende toeristenaantallen en economische malaise, is het nog maar een schim van wat het was. Het is een spookstadje geworden, en daarmee de perfecte locatie voor filmmaker Alex om haar nieuwe documentaire te schieten. Maar de hechte dorpsgemeenschap is achterdochtig over haar motieven. Want er gebeurt nooit wat in hun dorp, dus waarom zou ze hier filmen? Of is er iets? Weet zij meer dan ze zegt, en wie is ze eigenlijk?

Een paar jaar geleden las ik de psychologische thriller debuut Voor ik ga slapen van SJ Watson, het boek was goed genoeg om de naam van de auteur te onthouden.
Inmiddels heeft hij met Flashback nu 3 titels op zijn naam staan . Het tweede leven is de titel van zijn 2e boek.
Ik loop er iets mee achter. Nummer drie heb ik nu gelezen en nummer twee volgt later, dat kan als het standalone boeken zijn.

Flasback heeft een verhaal dat zich afspeelt in huidige en verleden tijd, we lezen bij terug over een periode van tien jaar geleden.
Beide tijdzones zijn belangrijk. Het verleden is zeker niet onbelangrijk want van daaruit is alles wat er in de plot gebeurd het gevolg.

Hoofd personage Alex mist een heel stuk uit haar verleden, de flashbacks die ze zo nu en dan ondervindt geven de lezer een vage indruk over wat er zich tienjaar geleden in haar jeugd heeft afgespeeld. Het zijn mistige fragmenten waar de lezer ook niet veel wijzer van wordt. Ze lijdt aan dissociatieve stoornis.

Bij een dissociatieve stoornis lukt het iemand een bepaalde tijd niet om gebruik te maken van het bewustzijn met alle gedachten, gevoelens en herinneringen. Iemand staat als het ware los van zichzelf. Dissociatie betekent letterlijk ‘uiteenvallen’.

Het verhaal verloopt erg traag, soms ook verwarrend maar dat komt het verhaal waarschijnlijk ten goede.
De bewoners van Blackwood Bay moeten niet zo heel veel van haar hebben, sterker nog, ze zien haar liever gaan dan komen behalve de twee mannen die op haar pad komen, langzaam krijgt ze hiermee een band maar Alex blijft op afstand.

De personen uit het verhaal krijgen mij niet echt mee, ook met Alex voel ik niet een klik en hoogte krijg ik er al helemaal niet van maar dat heeft een goede reden, ze is immers dissociatief. Ook de andere bewoners van dit kleine kustplaatsje hebben allemaal iets vaags en dat roept toch nieuwsgierigheid op.

Dit boek heeft duidelijk iets mysterieus. Er zit een waas van onheil en gevaar overheen maar je kan er niet de vinger op leggen waar ‘m dat nu inzit, de flashbacks van Alex zijn te vluchtig en wazig om er een aannemelijke brei van te maken. Ook al zou je met dit boek willen stoppen, het kan niet want je wilt weten hoe het nu allemaal precies zit.
En da’s knap gedaan van de schrijver maar om nou te zeggen dat ik het een top boek vond…nee, dat niet.
Naar het einde toe krijg ik een gedachte die waarheid blijkt te zijn.
Het einde zelf vond ik te snel afgewikkeld, ik had graag nog wat meer duidelijkheid gehad over sommige dingen.
Ga ik Het tweede leven lezen? Yep!
Dat dan weer wel 🙂

Wie niet horen wil Nicci French



Verschenen: april 2021
Uitgever: Ambo/Anthos
Genre: psychologische thriller
Pagina’s: 431

In de psychologische thriller Wie niet horen wil van Nicci French gaat Tess op onderzoek uit als haar dochtertje Poppy vreemde taal begint uit te slaan en een lugubere tekening maakt.

Wie niet horen wil van Nicci French gaat over Tess, die net haar leven weer op orde heeft. Jason en zij zijn een jaar geleden vriendschappelijk uit elkaar gegaan en delen de voogdij over hun dochtertje Poppy. Ze moet nog wennen aan haar nieuwe situatie, maar is blij met de hulp die ze krijgt van haar vrienden. Dat Jason inmiddels is getrouwd, daar probeert ze te zich overheen te zetten. Zelf is ze ook weer aan het daten en ze is best gelukkig, houdt ze zich voor.

Totdat haar dochtertje Poppy vreemde taal begint uit te slaan en een tekening maakt met zwart wascokrijt. Een tekening waarop een figuur te zien is die van een toren valt. Tess raakt ervan overtuigd dat Poppy getuige is geweest van een misdrijf. Ze stapt naar de politie, maar daar wordt ze niet geloofd. Dan besluit ze zelf op onderzoek te gaan…

Ik heb ze allemaal gelezen, de boeken van dit schrijversduo. Niet allemaal even goed maar de meeste boeken wel de moeite waard om gelezen te worden.
Vooral de Frieda Klein reeks, 7 boeken waarin elk nieuw boek de titel heeft gekregen van een ( op de juiste volgorde) nieuwe dag uit een week. Te beginnen met deel 1 Maandag etc.

Verheugd was ik dat ze weer een nieuw boek hadden uitgebracht, een standalone. Vol zin om er mee te beginnen nam ik het boek ter hand en begon te lezen toen wist ik nog niet wat ik nu weet, teleurstellend verhaal die me op geen enkele manier wist te boeien.

We hebben het hier over een kind van amper drie jaar die een tekening heeft gemaakt waarvan haar moeder Tess de kriebels kreeg. Vanaf dat moment krijgt de lezer voortdurend te maken met Tess haar onzinnige acties en gedachtes over het waarom de voor haar zo omstreden tekening is gemaakt door haar dochtertje. De politie wordt er bij gehaald maar die kan helemaal niks met het verwarrende verhaal van Tess over de gedragingen van Poppy, een klein irritant en verwend meisje van drie. Toch nemen ze de moeite om haar serieus te nemen. Voor Tess is het niet genoeg en gaat ze zelf op onderzoek uit.

Sorry dat ik het zo cru zeg maar dit verhaal slaat werkelijk nergens op. De spanning bleef weg en er zat absoluut geen schot in. Het duurde allemaal veel te lang. Poppy staat centraal in een verhaal verhaal zonder beweging en dat gaat vervelen.

Meer kan ik er niet over zeggen.
Misschien denk jij er anders over…..

De vermissing Michael Berg



Uitgeverij: The house of books
Verschenen: 2021
Genre: thriller
Pagina’s: 399

Chantal Zwart is terug en wordt geconfronteerd met de vermissing van een oud-klasgenoot.
Dit keer met een persoonlijke zaak…

Chantal Zwart wordt geconfronteerd met de vermissing van Ella Drukker, een oud-klasgenote van de middelbare school. Van Ella is al tien jaar niets vernomen, behalve dat ze haar ouders met verjaardagen en feestdagen altijd een prentbriefkaart stuurt. Wanneer aan de stroom kaarten plots een einde komt en de politie niets onderneemt, smeken de ouders van Ella Chantal om hun dochter terug te vinden. Chantal begint aan haar zoektocht. En iemand volgt haar…

Chantal Zwart is geen onbekende personage voor de vaste lezer van deze auteur. Hij schreef meerdere boeken waarin de journaliste een prominente rol had en dat waren goede boeken. De boeken zijn allen als standalone te lezen.

De vermissing is een goed en onderhoudend boek maar mijn kanttekening in deze is dat de voortgang van het verhaal te lang duurt. De zelf-dialogen van Chantal zijn een herhaling van eerder en voegt niets toe. De omschrijving van de Franse omgeving had minder gedetailleerd gemogen, wel leuk maar is teveel. Soms is een ietsje minder een pluspunt maar vooruit, ik wil niet te streng zijn, een boek moet wel vol geschreven worden natuurlijk.

De zoektocht naar haar vroegere schoolvriendin verloopt niet vlotjes, ze doet alles in haar eentje en dat valt niet mee. Ze stuit op tegenwerking wat het er allemaal niet gemakkelijker op maakt maar Chantal laat zich niet uit het veld slaan, ze gaat moedig haar weg, vastberaden om haar verloren vriendin van lang geleden op te sporen. Onverschrokken en vastberaden gaat ze door en komt achter dingen die ze niet voor mogelijk had gehouden.
Het krijgt nog een spannend staartje.
Zo’n beetje aan het einde heeft de auteur er een actueel hoofdstuk aan gebreid, Covid-19 krijgt ook in dit verhaal een vermelding. Tuurlijk!

Uiteindelijk heb ik dit boek met plezier gelezen, niet superspannend wél onderhoudend. Op het laatst valt alles op z’n plek….
Nou, niet alles…..er blijft iets open en dat had ik echt niet verwacht…
Een vervolg kan niet uitblijven of heb ik iets gemist?
‘k Denk het niet.

Leestip.




Negentien minuten Jodi Picoult




Uitgever: The house of books
Verschenen: ned. vertaling 2008
Zesde druk: 2011
Genre: psychologische thriller
Pagina’s: 541

In het stadje Sterling in New Hampshire gebeurt bijna nooit iets – tot een leerling de plaatselijke middelbare school binnengaat en begint te schieten. Het voorval verandert de levens van iedereen die ermee wordt geconfronteerd. De inwoners zoeken niet allen gerechtigheid, maar ze proberen ook in het gerede te komen met hun eigen rol in de tragedie. Josie Cormier, de dochter van een rechter is de hoofdgetuige, maar zij kan zich niet meer herinneren wat zich pal voor haar ogen heeft afgespeeld.

We lezen het in de krant en op internet, we zien de gruwelijke beelden ervan in het journaal, het is het gesprek van de dag. Iedereen heeft het erover. ‘Vreselijk wat er is gebeurd, onvoorstelbaar, wat bezielt iemand om zoiets te doen’, zeggen we hoofdschuddend gevolgd met de meest erge dreigementen richting de persoon die het op zijn geweten heeft. De beelden van een om zich heen schietend persoon, maar dan in het echt staan op ons netvlies gebrand.

In de Verenigde Staten zijn op scholen veel schietincidenten. Volgens statistieken uit 2018 die van 180 schooldagen per jaar uitgaan, zijn er gemiddeld elke acht dagen schietincidenten op onderwijsinstellingen. Dit jaar zouden er al 85 incidenten met vuurwapens op scholen zijn geweest. (bron: AD 2019)

Het verhaal wordt verteld vanuit wisselend perspectief.
Peter ( de dader) Lacy ( moeder van Peter) Josie Carmier ( vriendinnetje Peter) Alex Cormier ( rechter en moeder van Josie) en nog enkele bijpersonen.

Peter Houghton ( 16 jaar) is een gepeste jongen. Al zijn hele jonge leven lang is hij het pispaaltje van de andere leerlingen en dat begon al op de kleuterschool. Zijn oudere broer Joey is een jaar eerder om het leven gekomen.
Thuis werd altijd gedacht dat Joey goed om Peter dacht maar dat blijkt heel anders te zijn geweest. Zijn ouders betreuren de dood van Joey zeer en hebben geen idee hoe Peter hier in staat.
Thuis praat hij niet over de pesterijen die hem worden aangedaan hij ondergaat he zwijgend. Zijn ouders begrijpen weinig van hun jongste zoon maar zijn moeder Lacy probeert hem goed op te vangen. Lacy heeft een drukke baan als verloskundige, Peter is veel op zichzelf aangewezen. Het contact met zijn vader verloopt ook niet geheel vlekkeloos.
Als hij op de middelbare school komt gaan de pesterijen gewoon door, het wordt van kwaad tot erger, hij wordt tot op het bot vernederd en vaak ook mishandelt.
Zijn vriendinnetje van de kleuterschool, Josie ( zijn enige) heeft zich inmiddels ook van hem afgekeerd en behoort nu bij de meest populaire groep leerlingen door wie Peter gepest wordt.
Op een keer gebeurd er iets waardoor Peter zich met recht verschrikkelijk vernederd voelt…
De steen tot het kwaad is hiermee gelegd.
En het gebeurd in negentien minuten.

Er volgt een lange rechtszaak.

Ik kan me goed voorstellen dat de auteur met dit boek haar inspiratie heeft gehaald uit alle gruwelijke realiteit overal ter wereld.
We hebben onze mening klaar staan als er zoiets ergs is gebeurd maar vaak is er met de dader(s) ook iets aan de hand. Het is niet voor te stellen dat iemand om zich heen gaat schieten just for the fun maar het is en zal altijd moeilijk blijven om begrip op te brengen voor de dader(s) en zijn (hun) daden .


Dit boek staat al een paar jaar ongelezen in de boekenkast. Bij het opruimen van een aantal boeken kreeg ik het in handen, ik las de achterflap en was verbaast dat ik het zo lang terzijde heb gelegd. Nou, eigenlijk vergeten dat het in de kast stond. Daar heb ik verandering in gebracht door het meteen te gaan lezen nadat ik ‘Zeg me wie ik ben had uitgelezen.

In niet meer dan enkele dagen had ik het uit, toch was dit ook niet bepaald een dunnetje, 541 bladzijden, ik had duidelijk iets goed te maken.
Nooit eerder had ik een boek gelezen van de Jodi Picoult ( woont met haar gezin in New Hampshire) terwijl ze al wel een aantal bestsellers op haar naam heeft staan. Zie hieronder.

Een boek wat tot nadenken stemt. Goed geschreven, erg veel personages. Gruwelijk thema.
Aanrader.

Het verdwenen meisje (okt 2005) en het verfilmde boek De tweede dochter (2012) (bestsellers)

Overige boeken van Jodi Picoult





Marieke Damen

thrillerauteur

Mooi Leven, by De Gans

Fotografie en Schrijverijen

Volkstuin van Bemar

Blogs en [macro]fotografie in en buiten onze volkstuin

Juf Willemijn op All Stars

Welkom! Ik lees thrillers, YA en kinderboeken. Wil je contact met mij opnemen? Dat kan via: jufwillemijncontact@gmail.com

Marjolein Kuip

mijn creatie's

Groene Vingers

Blog voor bloemen & planten liefhebbers

REBBELTJE

Yep it's me

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

www.bracom.nl/

foto Blog © Bram van Broekhoven

Dit is Leen

een blog over vanalles: lezen, groener leven, op zoek gaan naar mezelf, eten, mijn moestuin

Matroos Beek

Grensgevallen

Welkom op Karels WP

wil van mijn bezoekers een glimlach ontfutselen

OverHaar.nl

gekrulde haren, gekrulde zinnen

Wizzewasjes

Het is niet omdat het mag … dat het moet!

Marianne's Life

ZOMAAR EEN BLOG MET VAN ALLES

schrijfselsvanmij

kleine dingen die me zoal bezig houden

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Pippi's hometown

een blog met sterke verhalen

Mijn zinnen

Mijn gedachten, belevenissen, hersenspinsels en verhalen.

De Boekblogger

Boekrecensies en boekennieuwtjes

Creabealounge

My passion, your passion

Een Ladekast Met Snuisterijen

Deze ladekast is mijn leven. In iedere lade een spinsel of gebeurtenis.

%d bloggers liken dit: