De poppenspeler van Warschau

veelAuteur: Eva Weaver
Uitgever: The House of Books
Verschenen: 2013
Pagina’s: e-book 282
Genre: WOII

9200000040093179

Toen ik vorig jaar even bij Bol.com aan het snuffelen was tussen de e-book aanbiedingen viel mijn oog op dit boek, zowel de titel als de cover trok mijn aandacht en nadat ik de samenvatting had gelezen bestelde ik het voor 4,95. Historische romans cq WOII lees ik eigenlijk te weinig ondanks dat ik al best veel boeken uit dit genre heb gelezen maar dat kunnen nog veel  meer worden.
Een paar dagen later begon ik erin te lezen. Het begon met een proloog waarvan ik maar bitter weinig begreep, het kwam nogal warrig op me over. Daarna  kwam ik terecht bij hoofdstuk 1 januari 2009 maar ook dat boeide me nog niet zo en ik legde het weg. In dezelfde tijd kreeg ik ook een aantal recensieboeken thuis gestuurd en die hebben altijd voorrang. Daarna las ik nog een aantal nieuwe en pas verschenen bieb aanwinsten en De poppenspeler van Warschau stond daarmee op een heel laag pitje, sterker nog…ik dacht er niet meer aan. Tot vorige week…|Ik begon te lezen vanaf (opnieuw) hoofdstuk 1, daarna heb ik het bijna niet meer weggelegd. Dat zegt genoeg hè? Ik zal proberen om het verslag niet al te veelomvattend te schrijven want dan haken jullie misschien wel af….

Inhoud

Mika, een veertienjarige Joodse jongen, woont in het getto van Warschau. Wanneer zijn grootvader op straat wordt doodgeschoten, erft Mika diens jas. In de voering van de jas vindt hij een handpop. Zo wordt Mika poppenspeler. Hij vermaakt de kinderen van het getto maar wordt ook gedwongen voor de Duitse troepen op te treden. Tot op een dag het hele getto wordt ontruimd. Samen met zijn nichtje Ellie gaat Mika ondergronds. Een van zijn poppen, de prins, reist mee met de Duitse soldaat Max naar de hel van Siberië. Het zal twee generaties duren voordat Mika’s poppen weer herenigd worden.

Mijn leesbeleving

Ik heb nog niet heel erg vaak een boek uitgelezen waarvan ik het jammer vond dat het uit was. Meestal zijn dit ook Historische boeken geweest. De laatste bladzijde voelt dan als een soort van gemis, de personages met hun aangrijpende verhalen op een zodanige manier geschreven dat je als het ware mee gezogen wordt in hun bestaan. In een rusteloze ruimte toch op kunnen gaan in een boek en niks merken van hetgeen er om je heen gebeurd, eigenlijk lukt me dat vrijwel nooit  maar De poppenspeler is een van die zeldzame boeken waarbij het wel lukte.
Een schrijnend en aangrijpend verhaal over de jongen Mika (14 jaar) die samen met zijn opa en moeder in de getto van Warschau woont, er is gebrek aan voedsel en de angst voor de Duitse soldaten is altijd een aanwezige factor.
Mika erft de bijzondere  jas van zijn opa nadat die is doodgeschoten, het is een zeer ruime jas met heel veel geheime zakken waarin  Mika zijn gehele levensverhaal  zal worden opgeborgen. Een verhaal vol poppen, een verhaal waarin de pop genaamd De Prins een hele grote rol speelt in Mika zijn levensloop. De poppen die de arme en hongerige weeskinderen laten lachen, de poppen die zorgen voor het vertier van de Duitse soldaten en de poppen die Mika dingen laat doen die hij zo veel liever niet zo doen maar er is geen keuze. Nadat ik zover ben gekomen met lezen valt de epiloog op zijn plek. Heftige  en aangrijpende situaties waaraan de jonge en moedige Mika blootgesteld wordt,  gevaarlijke smokkelacties in verborgen zakken, nachtmerries, angstzweet, dronken worden gevoerd door de luidruchtige en nietsontziende grove Duitse soldaten behalve die ene soldaat Max…

Het boek heeft drie delen. Het eerste hoofdstuk is in het nu, 2009. De oude man Mika is samen met zijn kleinzoon Daniel  aan de wandel als hij in een klein theatertje een aanplakbiljet ziet met de tekst ‘De poppenspeler van Warschau’. Plotseling wordt hij onwel en wil direct naar huis. Hij laat Daniel de (allang geleden opgeborgen jas) halen en begint met het vertellen van zijn verhaal dat begint in 1939 Warschau.
Deel twee gaat over het verdere levensverloop van soldaat Max vanuit  Siberië, meer zeg ik hier niet over vanwege spoilers. Deel 3 gaat over het heden, de zoektocht naar de verzetsstrijder Mika en zijn veelomvattende levensverhaal.

Ik ben werkelijk zeer onder de indruk van dit prachtige tweede Wereldoorlog verhaal, waarin de poppen van Mika (grondlegger van de poppen was zijn grootvader)  een grote rol hebben gespeeld. Mooi geschreven, indrukwekkend verhaal!!
Aanrader!
Dit boek verdiend terecht 5 sterren en krijgt een ereplaats in de favorieten galerij.

 

 

Huidpijn Saskia Noort

575a6db1305920-23140681Verschenen: juli 2016
Uitgever: Ambo/Anthos
Verspreiding België: Veen Bosch & Keuning uitgevers

Saskia Noort (1967, Bergen NH)  is schrijfster en columniste. Van haar thrillers werden tot nu toe meer dan 2,7 miljoen exemplaren verkocht. Haar werk verschijnt in vijftien landen en is bewerkt voor televisie, film en theater. Ze is door het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs geëerd met de Meesterprijs voor haar gehele oeuvre.

Voorin het boek:
I am scared to fall apart when you’re gone.

Cause all that would be left is sime skin bones.
(Julia Noah)

Alle boeken:
Terug naar de kust (2003)
De eetclub (2004)
Nieuwe buren (2006)
De verbouwing (2009)
Koorts (2011)
Debet (2013)

Alle titels die je hierboven ziet staan heb ik gelezen. Ik vond ze niet allemaal evengoed, het minst (in mijn optiek) het boek Koorts, die ik  te oppervlakkig heb bevonden. De boeken  De verbouwing en Debet waren goed voor drie sterren en de boeken Terug naar de kust, De eetclub en Nieuwe buren vond ik 4 sterren waard, al met al geen slechte score. Van deze boeken heb ik geen recensies geschreven dus jullie moeten het hier mee doen.

Inhoud
Ieder mens heeft een duistere kant. Zo ook Anne, Nederlands populairste televisiepresentatrice en journaliste. Als ze haar grote liefde en daarmee haar droom dreigt te verliezen, en het verdriet hierover breed wordt uitgemeten in de pers, moet ze alles op alles zetten om niet ook nog door haar vrienden, familie en eigen verstand in de steek gelaten te worden.

Wat vond ik ervan?
Over Huidpijn zegt de schrijfster dat het haar ‘meest persoonlijke boek tot nu toe is’ en ‘Ik vind het eng dat mensen het straks lezen’.
De inhoud geeft het al aan; een bekende Nederlandse televisiepresentatrice (42) verliest haar grote liefde en daarmee is de kans op een zeer gewenste zwangerschap (IVF)  ook vrijwel nihil. Het is niet alleen het kwijtraken van haar partner Sam waarmee ze al een aantal jaren samenwoont, ook verliest ze haar talkshow vanwege (ineens) tegenvallende kijkcijfers en dus moet er verjonging komen.  Een bekend feit in televisie land. Als ze er achter komt dat Sam haar heeft ingeruild voor een veel jonger iemand waarvan achteraf blijkt haar ook goed te kennen, gaat ze volkomen stuk. De eenzaamheid overvalt haar, van de populaire vrouw die ze naar buiten toe uitstraalt is binnen haar privé vertrekken nog maar weinig over.
Uiteraard krijgen de pers en de makers van verschillende talkshows hier al gauw lucht van, ze wordt achtervolgt daar waar ze gaat en staat. Haar manager Don, weet haar over te halen om meerdere keren  in RTL late Night bij Humberto Tan aan te schuiven om haar verhaal te doen. Schrijfster Saskia Noort weet uit eigen ervaring gedetailleerd te beschrijven hoe Anne zich voelt bij de talkshows, hoe ze moet gaan zitten (zo comfortabel mogelijk, buik tegen de tafel en bekken kantelen) hoe ze moet kijken en praten. De  persoonlijke  voorkeur van Saskia Noort ligt met stip bij  Humberto Tan. Van Dwdd en het programma  Pauw moet de schrijfster  niet zo veel hebben. Bij Jeroen wordt ze ondergesneeuwd door de elkaar overschreeuwende mannen waar geen speld tussen te krijgen is (ook Jeroen komt er vaak niet tussen)  en volgens haar eigen zeggen in een interview bij Opzij kan Mathijs Nieuwkerk niet zo heel veel met de vrouwen aan zijn  tafel, ‘eigenlijk is het een seksistisch programma’, zegt ze hierover.

De vergelijking (veel gemaakt door lezers, en nu ook door mij) tussen Anne en Eva Jinek is onterecht aldus Saskia Noort, Anne is puur fictief.

Ondertussen begint Anne haar leven steeds meer wankel te worden, van de sterke en zelfverzekerde vrouw die ze was is nog maar bar weinig over, privé gezien,  maar zodra ze de camera’s op zich gericht weet komt haar stralende tv gezicht weer tevoorschijn. Ik kan me zo voorstellen dat dit ook IRL gebeurt, tenslotte dragen we allemaal ons masker zodra het ons beter uit komt.
Het verhaal is goed neergezet en wordt verteld vanuit de Ik persoon, Anne dus. Anne heeft een beschadigde jeugd gehad waardoor ze de neiging heeft zichzelf te beschadigen, ik denk dat de titelnaam hier vandaan komt. Ze heeft een verslaafde zus (Saskia haar zus is verslaafd geweest, zij is de inspiratiebron voor deze personage) maar door omstandigheden is er geen contact meer. De plot wordt goed opgebouwd, het is van deze tijd en leest goed! De verdwijning van een personage loopt als een rode draad door het verhaal heen, het blijft tot op het laatst onduidelijk wat er is gebeurd en of hij/zij nog in leven is. Dit maakt het tot een echte whodunit!
Uiteindelijk was de ontknoping een verrassing, wat mij betreft had iedereen de dader kunnen zijn. Goed gedaan!
Was het een thriller? Nou, nee..dat niet, ik noem het een moderne whodunit misdaad roman met een spannende en verrassende  afloop en daarom plaats ik het in de categorie ‘Romans’.
Aanrader!
Boektrailer

Saskia bij Humberto Tan

Maans Stilte Arie Storms

9789044627763-178-0
Titel: Maans stilte
Auteur: Arie Storm
Pagina’s: 160
Uitgeverij: Prometheus
ISBN: 9789044627763
Verschenen: mei 2015

Maans stilte heeft de spanning van een thriller, maar is tevens een intrigerende roman waarin sterven, trouw en eenzaamheid een belangrijke rol spelen. Wat betekent het om te leven en wat om te sterven? En wat betekent het om gehaat of geliefd te zijn?

Leesbeleving

Als ik de achterflap lees denk ik aan een paar spannende leesuurtjes want stel je toch eens voor, er stopt een lift voor je en als de liftdeuren open gaan blijkt er een lijk in te liggen, en het is jouw baas die daar bewegingsloos in een vreemde knak tegen de achterwand aan ligt terwijl er vers bloed  uit zijn schedel gutst, even later blijkt het lichaam spoorloos verdwenen te zijn. De hoofdpersoon, August, twijfelt even aan zich zelf, nam de verbeelding een loopje met hem? Maar nee, hij hoorde en zag een horde gillende studenten, kennelijk hadden zij het ook gezien. Hoogleraar Eddie Maan lag dood in de lift en nu is hij spoorloos verdwenen want dezelfde lift opende opnieuw zijn deuren en het was leeg. Waar is Meneer Maan gebleven? Als van de aardbodem verdwenen in het niets.
Arie heeft mij- en ongetwijfeld ook  andere lezers- op het volkomen verkeerde been gezet want  Er. Is. Geen. Spanning !  Niet de verdwijning van Eddie Maan houd de gemoederen van de hoofdpersoon bezig, nee, het is van alles en niks, gedachten dwalingen over zijn verleden, zijn werk als schrijver en literatuur criticus over  Den Haag en De Schilderswijk waar hij opgroeide en over zijn  bijbaantje op de Universiteit waar hij- zonder plezier- twee dagen in de week Creative Writing doceerde maar dat baantje was hij  nu ook sinds kort weer kwijt  vanwege een ruzie met hoogleraar Eddie Maan. Eigenlijk is hij daar blij om, hij kan zich nu weer geheel wijden aan het schrijven.
De zinnen in het boek zijn meterslang en die zinnen hebben dan ook weer kleine tussenzinnetjes waar ik in het begin erg aan moest wennen, ik raakte de draad nogal eens kwijt, het was lezen en terug lezen en daarbij heeft de auteur tot in de kleinste details  een beeldende schrijfstijl.
Detail: August geeft af op twee tv programma’s, dat zijn De wereld draait door en Vpro boeken waarover hij zegt: Quote: ‘programma’s die zo uitblonken door stompzinnigheid en ijdelheid dat ze alleen bekeken konden worden met een flinke slok op’.
Ik vraag me nu af, is het de personage August of is het Arie zelf die deze weinig positieve gedachten over de genoemde tv programma’s hier ventileert? ( Wat dwdd betreft, hier kan ik hem geen ongelijk in geven, maar dit even terzijde) Zou zo maar kunnen gezien zijn reputatie ten tijde van zijn boekenrubriek bij de Tros Nieuwsshow (lees hierover meer onderaan de recensie)

August  zijn vrouw Alice, ( redacteur bij een uitgeverij) heeft ook haar eigen gedachten dwalingen, ze gaan bijna allemaal over vroeger, zoals ze zelf zegt ‘haar verschrikkelijke jeugd’. Haar moeder die het haar man nooit heeft vergeven dat hij van haar gescheiden is en daarmee hun kleine gezinnetje alleen achter gelaten heeft. Een veel gebruikte zin van haar moeder ‘Je vader heeft een eed gezworen en hij heeft die belofte verbroken’, gaf Alice vaak het gevoel dat zij de veroorzaker van de echtscheiding was. Haar moeder heeft een hekel aan August (volgens haar heeft August haar een keer als karikatuur gebruikt in een van zijn romans) hield  er vroeger rare ideeën op na, ze  was boos op de hele wereld en sprak  vervloekingen uit. Ze beet zich vast in theorieën over sterrenbewegingen en magnetische velden, was vaak ziek of zogenaamd ziek. Alice heeft zich nog steeds niet los gemaakt van haar overheersende moeder.
Alice is geen prominent aanwezige personage in het geheel.

Vik Shnee is hoogleraar  literatuurwetenschappen bij de Universiteit en een collega van August, hij heeft een alcoholprobleem en een gloeiende hekel aan regen Quote: ‘regen bezorgde hem de bibbers. En kippenvel. En huiduitslag. Rode ogen. Spraakproblemen. De pip’.
En ook Vik leeft voortdurend in zijn hoofd. Zijn gedachten schieten alle kanten op, waarover hij zelf in een dronken bui zegt ‘verwrongen gedachten’.

Kortom gezegd, in dit verhaal draait alles om de gedachten dwalingen van de drie boven beschreven personages waarvan de meeste ‘dwalingen’ vanuit het perspectief van de hoofdpersoon is verteld. Het verhaal heeft weinig tot niets te maken met de dood van Eddie Haan.
Ik moest even wennen aan de schrijfstijl en de lange zinnen (met veel komma’s) maar uiteindelijk heb ik me redelijk vermaakt met dit bizarre verhaaltje.
Last but not least: een lijstje met namen van mensen die de eigenaar ervan zou willen vermoorden, en ergens duikt er een pistool op, er zijn twee verdachten. Dat dan weer wel.
Maar waar is meneer Maan gebleven? Dood of leeft hij nog? Dat blijft een raadsel…
Het is me niet duidelijk geworden onder welk genre dit boek valt, volgens de tekst op de achterflap zit het ergens tussen een thriller en roman in maar als dat zo is dan heb ik het boek niet begrepen.
Lees en oordeel zelf.

Met dank aan http://www.boekensite.gent

Extra informatie:
Arie Storms was van 2012 tot 2014 te horen als literatuurrecensent in de Tros Nieuwsshow op radio 1.
Het plotselinge vertrek bij de boekenrubriek heeft alles te maken met de tekst hieronder (uit: Luisteren hoe huizen ademen) de presentatrice van dit programma, Mieke van der Weij heeft dit hoogst persoonlijk opgevat, zo ontstond er een koude oorlog tussen de twee.

Het radioprogramma werd gepresenteerd door een man die deed of hij nooit een boek las en een vrouw die op haar beurt juist de indruk probeerde te wekken dat ze altijd alles las en alles wist. Het werkte, want de gemiddelde luisteraar dacht dat de man heel dom was en de vrouw heel slim. In werkelijkheid was het precies andersom.
Tros Nieuwsshow  uitzending

Biografie auteur
Arie Storm (1963) is een Nederlandse schrijver en literatuurcriticus. Hij debuteerde in 1994 met de roman Hémans duik, , die vervolgens werd genomineerd voor de Debutantenprijs. Tegenwoordig schrijft hij voor Het Parool en Vrij Nederland. Hij was van 2012 tot 2014 te horen als literatuurrecensent in de Tros Nieuwsshow op radio 1.
Eerdere publicaties zijn de romans: Afgunst, Gevoel en Luisteren hoe huizen ademen.

Onderstroom Lucy Clarke

Titel: Onderstroom
Auteur: Lucy Clarke
Verschenen: Maart 2016
Uitgever: Ambo/Anthos

564c02e97e0b50.91696418‘Vertrouw ons, je zult het niet weg kunnen leggen’, volgens het tijdschrift Cosmopoliton. 

Onderstroom is een beklemmende thriller over een droomreis op zee die verandert in een nachtmerrie. Voor iedereen die genoten heeft van Het strand van Alex Garland en Jetset van Marion Pauw. 

Boekbeleving

De twee vorige romans Ademhalen en Nachtzwemmen  zijn aardige boeken,  nieuwsgierig ben ik naar Onderstroom volgens de achterflap een beklemmende thriller. Ik ben benieuwd!

Twee vriendinnen, Kitty en Lana,  alle twee niet zo happy met een situatie in hun huidige leven geven een slinger aan de wereldbol die blijft steken op de Filipijnen en daar gaan ze! Totaal  onverwachts treffen ze een uitbundige groep jonge mensen die onderweg zijn van de Filipijnen naar Nieuw-Zeeland op het zeiljacht The Blue. Als ze de mogelijkheid krijgen om mee te varen naar Nieuw-Zeeland hoeven ze daar niet over na te denken. Ze gaan maar wat graag mee! Het leven op The Blue is fantastisch en samen met hun nieuwe vrienden hebben ze de tijd van hun leven! Ze genieten  met volle teugen  en denken nooit meer zo gelukkig te zullen worden als nu op The Blue.  Ze varen op volle zee als ze erachter komen dat er een bemanningslid vermist is, de zoektocht levert niks op, ze gaan uit van het ergste. Vanaf dat moment is niks meer zoals het was. Lana wantrouwt elk bemanningslid, het stormt op zee en als de onverwoestbare vriendinnenband -sinds hun elfde- ook nog een flinke deuk krijgt vanwege wantrouwen wil Lana eigenlijk het liefst het schip verlaten, ook omdat de ontluikende liefde tussen haar en een bemanningslid op losse schroeven is komen te staan, oorzaak: wantrouwen.

Onderstroom heb ik met plezier gelezen maar om nou te spreken van een beklemmende thriller?  Nee, dat is het niet. Een rustige voortkabbelende roman met een spannend element erin verwerkt,  absoluut op een mooie en beeldende manier tot uiting gekomen dat is een betere beschrijving.
Wel een leestip!

 

 

Een keukenmeidenroman Kathryn Stockett

Titel: Een keukenmeidenroman
Auteur: Kathryn Stockett
Pagina’s: 495
Uitgave: 2010
Uitgeverij: Mistral
ISBN: 9789049951221

Een keukenmeidenroman Kathryn Stockett 2010

Een keukenmeidenroman
Kathryn Stockett
2010

Ongeveer een week geleden was ik bij de bibliotheek om een paar gereserveerde boeken op te halen die netjes voor me klaar stonden in de kast met het bordje “reserveringen’.
Nadat ik de boeken uit de kast had gepakt liep ik nog even langs de lange rijen boeken om te kijken of er niet toevallig een boek tussen stond die  ook op mijn ‘to read’ lijst staat. De lijst begon al iets te slinken maar er worden ook steeds weer nieuwe boeken aan toegevoegd, een blanco lijst zal het never nooit worden. Elke fanatieke lezer zal zich hier ongetwijfeld in herkennen.
En ja hoor, mijn oog viel op de prachtige cover zoals hiernaast afgebeeld. De titel zei me genoeg.
Een keukenmeidenroman, dit boek staat al een hele poos op de leeslijst (verschijning 2010) en toch kwam het er maar niet van om het te lezen vanwege andere prioriteiten. Dacht ik. Maar nu ik het heb gelezen kan ik jullie melden dat dit boek met gemak bovenaan de lijst had kunnen staan! Ik heb geweldig genoten van dit prachtige verhaal dat zich afspeelt in het zuiden van Amerika- Mississippi- aan het begin van de jaren 60 waarin de rassenscheiding nog volop heerst.

Het verhaal wordt in grote lijnen verteld door drie vrouwen.

De blanke Eugenia, 23 jaar, dochter van een katoenboer, haar bijnaam is Skeeter zoals ze ook door iedereen genoemd wordt. Opleiding: Journalistiek.

De zwarte hulp Aibileen, 50 jaar,  in dienst  bij de familie Leefolt. Ze is dol op kinderen en in het bijzonder op het dochtertje van de familie, op een liefdevolle en speelse manier probeert ze het meisje bij te brengen dat er geen verschil is tussen blank en zwart.

De zwarte hulp Minny, 35 jaar, ze is onterecht beschuldigd voor het stelen van het tafelzilver van de racistische  Hilly en werkt nu voor  de kinderloze  neurotische vrouw Celia die Minny graag als haar vriendin ziet maar daar denkt Minny heel anders over. Blank en Zwart worden geen vrienden. Minny heeft veel kinderen,  is getrouwd met een alcoholist die haar regelmatig mishandeld. Aibileen en Minny zijn elkaars steun en toeverlaat.

Als Skeeter van haar vriendin Hilly te horen krijgt (die veel in de melk te brokkelen heeft)  dat zwarte hulpen niet op dezelfde wc’s behoren te zitten als de blanken vanwege het verspreiden van enge ziektes weet Skeeter niet wat ze hoort. Er ontspint zich plan in haar hoofd om zwarte vrouwen zover te krijgen dat ze hun verhalen aan haar vertellen om hier een boek over te gaan schrijven. Het contact met de uitgever is al gemaakt, haar grote zorg is om genoeg hulpen te vinden die hun verhaal aan haar willen vertellen én om de deadline te halen, als haar dat niet lukt dan kan ze het wel vergeten.  Dat is nog een hele strijd. Er heerst angst onder de hulpen, angst voor mishandeling, in het ergste geval te worden vermoord door de blanken als het uitkomt waar ze zich mee bezig houden. Uiteindelijk gaat Aibileen overstag, sterker nog; ze heeft er zin in, ondanks haar angst voor de eventuele gevolgen, aan haar nu de taak om nog tien andere hulpen zover te krijgen om over hun angst heen te stappen en hun verhaal te doen. Gaat haar dit lukken?
De rest van het verhaal laat ik graag aan de lezer over, ervaar zelf hoe het er aan toe ging in de jaren 60 van de vorige eeuw ten tijde van de rassenscheiding in Mississippi. Je krijgt er geen spijt van!
Prachtig boek!
Leestip!

De Telegraaf
‘Een keukenmeidenroman is een warme, onderhoudende en soms ook hilarische pageturner over de onderlinge verhouding tussen blanke en zwarte Amerikaanse vrouwen in de jaren zestig. Je sluit Stocketts karakters in het hart.’

USA Today
‘Tot nadenken stemmend….dit is een van de beste romans van dit jaar.’

The New York Times
‘De hoofdpersonen springen van de pagina in al hun warme, driedimensionale glorie…..’

Entertainment Weekly
‘Elegant en authentiek, een verslavend verhaal over drie vrouwen die de grond onder hun voeten voelen bewegen terwijl de woorden van Martin Luther King en Bob Dylan hun stadje bereiken.’

Op  deze Historische site lees je alles over Blank-Zwart in Amerika.