Goede Vrienden René Appel

Verschenen: 2011
Uitgever: Anthos
Pagina: 230
Genre: thriller

Inhoud
Vier stellen, acht vrienden, woonachtig in dezelfde buurt, die vaak bij elkaar binnenlopen en veel met elkaar delen. Maar alles verandert als Otto, een van de mannen, wordt verlaten voor een ander. Marleen, een goede vriendin en de buurvrouw van Otto, ziet zijn leven kapot gaan. Het noodlot lijkt het vriendengroepje hard te treffen wanneer een van de vrouwen het slachtoffer wordt van een overval. Marleen voelt de dreiging in de lucht hangen en is bang dat ze ook zelf niet meer veilig is. Belangrijke vragen doemen op: zijn ze werkelijk zulke goede vrienden als ze zelf graag geloven? Of schuilt er achter de sympathieke buitenkant een wrede en meedogenloze binnenkant?

Leesbeleving
Af en toe wil ik iets lezen waar ik niet teveel over na hoef te denken, waarin geen dertig personages in voorkomen en een gemakkelijk leesbaar plot heeft.  Gewoon lekker lezen om te lezen. Punt.
Dan kom je, met alle respect, al gauw bij René Appel uit want zijn boeken geven waarom ik heb gevraagd. Voor nu.
Op de achterflap leest ik:’Goede vrienden is een angstaanjagend goede thriller over verlies en verraad, en de vraag of echte vriendschap wel bestaat’.
Te hoog gegrepen quote, is  mijn mening. Het gaat inderdaad over verlies, verraad en echte vriendschap maar het is zeker geen angstaanjagende thriller.
Het had ook een chicklit met thrillerachtige elementen kunnen zijn, beter zelfs.
Bovenaan de inhoud is  te lezen dat een van de vrienden alleen achter blijft omdat zijn vrouw en dochtertje hem hebben verlaten.
De man, Otto, heeft het hier zwaar mee en de vriendenclub ( buren) proberen hem er doorheen te slepen.
Maar dan komt hij iets te weten wat noodlottige gevolgen zal hebben.
Dit verhaal kabbelt maar wat aan,  niet na hoeven denken is wat ik wilde. Ik kreeg het.
Uiteindelijk had ik mijn twijfels over de afloop…is er wellicht nog een deel achteraan geweest of wil de auteur gewoon maar  de fantasie van de lezer prikkelen? Ik heb het einde bedacht  zoals, denk ik, het merendeel van de lezers hetzelfde einde heeft bedacht. Zo moet het zijn.
Al met al, ik heb me er mee prima mee vermaakt,  had het in een dag uit en vond het best lekker om te lezen maar het is geen hoogstandje en dat hoeft ook niet altijd.
Ontspannend lezen is ook wat waard.
Leestip? Ja hoor!

Dit is de derde Appel die ik  kort heb beschreven op deze boekenblog, er zijn meer boeken geweest die ik van hem heb gelezen maar nooit heb  gerecenseerd.

Advertenties

Het vreemde meisje Maria Boonzaaijer

Uitgever: The house of books
Verschenen: 2013
Genre: psychologische roman
Pagina’s: 287
Inhoud

Heleen, fysiotherapeute in Amsterdam, denkt haar leven onder controle te hebben. Tot er op een dag een mager meisje uit Rusland voor haar deur staat, dat beweert haar nichtje Irina te zijn. Maar hoe kan dat? Heleen heeft maar één oudere broer die priester is. Ze heeft geen contact meer met hem. Er is te veel gebeurd in het verleden.

Heleen wordt ondanks haar argwaan geraakt door de eenzaamheid die Irina uitstraalt. Ze kan haar niet aan haar lot over laten en neemt het meisje mee naar huis.
Dit besluit blijkt grote gevolgen te hebben. Het verleden moet zijn geheimen prijsgeven. Wie is Heleens broer eigenlijk? En wat houdt hij verborgen?

Het vreemde meisje: een meeslepende literaire roman met een actueel thema; over geschonden vertrouwen, een verboden liefde, schuld, wraak en verzoening. Een schrijnend verhaal vol verrassende wendingen. Puur en helder geschreven.

Leesbeleving

In 2015 las ik Joodse Buren van Maria Boonzaaijer, een boek dat veel indruk op me heeft gemaakt,  het kreeg met recht  een plaats  in de ere galerij. (zie hiernaast)
Haar eerste boek met de titel Papa Tango  heb ik nog niet gelezen maar het zijn alle drie standalone boeken, dus geen probleem.
De laatste tijd heb ik volop thrillers gelezen en nadat ik opnieuw een boek had gelezen waarin er een moord moest worden opgelost had ik er even genoeg van. Tijd voor iets anders dus!
Ik bladerde door mijn favoriete galerij voor wat inspiratie en bleef hangen bij Maria Boonzaaijer. Oke, ik wist welk boek het nu ging worden.
Het vreemde meisje werd gereserveerd bij de bieb, binnen een week had ik het boek in mijn bezit.
Ik begon te lezen….

Als je de inhoud van dit verhaal hebt gelezen dan weet je in het kort waar het verhaal over gaat.
Op het moment dat het Russische meisje, Irina, bij Heleen voor de deur staat en haar zegt dat zij haar tante is, Tjotja Elena, raakt die in lichte paniek. Traumatische herinneringen uit haar kindertijd zijn daarvan de oorzaak. Op dat moment kan ze er niet mee handelen en wimpelt het meisje af. Korte tijd later komt ze Irina weer tegen, ze zwicht voor het dramatische verhaal van het meisje en neemt haar mee naar huis.
Vanaf dat moment is de beerput open, wil je weten wat er uit te voorschijn komt dan kan ik je van harte aanraden om dit boek met het schrijnende liefdes verhaal te lezen.
Ik zal nog een paar tipjes van de sluier mee geven: misbruik binnen de katholieke kerk ( actueel thema) het communisme, trauma’s en een verloren liefde. Deze (beladen)  ingrediënten  maken het lezen van dit meeslepend en boeiend  verhaal  zeer de moeite waard, zeker ook omdat het op een prachtige manier is geschreven.
De vertelling is in het heden en verleden. Het heden wordt verteld vanuit het perspectief van Helena. In  het verleden komen Irina, haar moeder Anna,  en de broer van Helena, de twaalf jaar oudere Bennie aan het woord. ( in het heden is hij een onbereikbare hooggeplaatste priester)
Dit is boek 2 van Maria Boonzaaijer waarvan ik heb genoten!

Aanrader!

Naar bed, naar bed M.J.Arlidge

58d9efd8076448.79237661
Verschenen: juni 2017
Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij bv
Genre: thriller
Reeks: Helen Grace
Pagina’s: 364

Naar bed, naar bed is boek nr. 5 in de reeks van politievrouw Helen Grace.
Eerdere delen:
Iene Miene Mutte
Piep zei de muis
Pluk een roos
Klikspaan.
Het is aan te raden om de juiste volgorde aan te houden om de verhaallijnen goed te kunnen volgen.

In dit verhaal komt Helen in een wel heel hachelijke situatie terecht als blijkt dat er een moord is gepleegd in een nachtclub, de vermoorde man blijkt geen onbekende voor haar te zijn. Niet lang daarna volgen er nog twee moorden die ook geen onbekenden zijn voor de introverte en van SM houdende  Helen Grace – vorige boeken -.
Helen komt voor een dilemma te staan; haar seksuele voorkeur voor zich houden of het vertellen aan commissaris Gardam,  ten goede van het onderzoek?
De Helen Grace lezers weten inmiddels wel dat de stoere politievrouw er alles aan doet om haar privé leven maar vooral ook  haar afwijkende sm voorkeur voor iedereen verborgen te houden.
Ondertussen gaan Helen en haar team hard op zoek om achter de identiteit van de dader te komen en al gauw hebben ze iemand in het vizier die dicht bij het profiel van de dader komt…ook vraagt Helen zich af of deze moorden met haarzelf hebben te maken…

Binnen het team heerst een hiërarchie tussen politievrouw Charlie -heeft een goede band met Helen- en rechercheur Sanderson,  ze zijn hetzelfde in  rangorde maar proberen elkaar de loef af te steken en dit leidt dan weer tot groot ongenoegen van Helen die momenteel toch al niet in een goede stemming is. Ze spreekt Charlie hierop aan, dit zorgt voor een verwijdering tussen de twee.

De roddelschrijfster Emilia komt ook weer op de proppen, ze doet haar stinkende best om voldoende negatief materiaal te vergaren om Helen aan de schandpaal te nagelen maar gaat haar dit ook lukken?

Over de ontknoping ga ik uiteraard niets vertellen behalve dit: een mega spannende cliffhanger! Kom maar nummer 6!

Naar bed, naar bed is ook weer een prettig leesbaar boek, korte hoofdstukken, kort maar krachtige schrijfstijl, boeiend plot!
Prima!

Aanrader!

Zomermeisje Jobien Berkouwer

Extra informatie
Jobien Berkouwer werkte vijftien jaar in diverse functies voor de Nederlandse politie.
Ze is juriste en voormalig hoofdinspecteur van politie.
Tegenwoordig heeft ze haar eigen bedrijf, BlackSwanProfiling en werkt ze als profiler in zaken als stalking. afpersing en bedreiging.
Ze is getrouwd, heeft een zoon en woont in Amsterdam.
Zomermeisjes is haar debuutthriller.

De  jonge rechercheur Lot van Dijk moet tot haar grote teleurstelling haar geliefde stad Amsterdam verruilen om aan de slag te gaan bij het korps in Twente- ver weg van van waar het volgens haar allemaal gebeurt.
Ze wordt gek van verveling, totdat tijdens een slepende nachtdienst ineens het lijk van een tienermeisje wordt gevonden in een afgelegen hutje in het bos.

Als profiler wordt het haar al heel gauw duidelijk dat het meisje onderdeel is van de fantasie van een gevaarlijke moordenaar, ze staat te trappelen om aan haar eerste echte zaak als profiler te beginnen.
Het Twentse team dat alleen maar uit mannen bestaat waarvan sommigen er nogal uitermate ouderwetse ideeën op na houden over de functie van de vrouw ( het enige recht van de vrouw is het aanrecht) hebben nog niet veel vertrouwen in haar theorieën over de seriemoordenaar, sommigen werken haar zelfs tegen. Totdat er een tweede slachtoffer wordt gevonden. Zullen haar collega’s nu wel naar haar luisteren?

Op de achterflap staat dat dat Zomermeisjes een zenuwslopende psychologische thriller is over het werk van een jonge profiler die de psyche van een serie-moordenaar tot de kern probeert te ontrafelen. Hoe dieper ze graaft, hoe dichterbij ze komt.

Ik ben het in zoverre eens met de quote dat Lot haar stinkende best doet om achter de identiteit van de seriemoordenaar te komen, alle lof voor Lot ( die ik overigens een prettige personage vind) maar ik ga niet volledig mee in ‘een zenuwslopende psychologische thriller’ deze kwalificatie is wat mij betreft iets te hoog gegrepen, laat ‘zenuwslopend’ weg en het klopt! Het heeft een goed psychologisch plot en bevat zeker wel spannende elementen maar het was nog lang geen aanslag op mijn zenuwen. De luchtige toon zo nu en dan tussen Lot en andere personages werkten daar ook niet echt aan mee maar prima dat het er in zit.
Mooi van de auteur is dat ze er in is geslaagd om de verdenking steeds weer op een ander spoor te zetten, ik had verschillende personages in gedachten die de moordenaar zou kunnen zijn. De ware identiteit kwam als een verrassing.

Prettige schrijfstijl!
De personage Lot zou best geschikt zijn voor een reeks boeken. Tip!
Prima boek, heb me er goed mee vermaakt dus een aanrader!

In het water Paula Hawkins

Uitgever: A.W.Bruna
Genre: psychologische thriller
Pagina’s : 352
Verschenen: 2017

In het water is de tweede thriller van Paula Hawkins. Haar eerste thriller ‘Het meisje in de trein’ is wereldwijd een bestseller en inmiddels verfilmd. En terecht!

Inhoud

Nel, een alleenstaande moeder, wordt dood aangetroffen in de lokale rivier. Eerder die zomer sprong een tienermeisje op dezelfde plek haar dood tegemoet. Ze zijn niet de eerste vrouwen die ten prooi vallen aan deze donkere wateren, en hun dood veroorzaakt een golf van onrust over de rivier en zijn geschiedenis.De vijftienjarige dochter van Nel blijft alleen achter. Daarom moet Nels zus, Jules, terugkeren naar het stadje dat ze jaren geleden de rug heeft toegekeerd. Voorgoed, dacht ze toen.In dezelfde hypnotiserende stijl als Het meisje in de trein, waarmee Paula Hawkins miljoenen lezers wereldwijd wist te raken, ontspint zich een verbluffend en gelaagd verhaal dat zich afspeelt in een kleine gemeenschap, waar pijnlijk duidelijk wordt dat herinneringen niet te vertrouwen zijn…Kijk uit voor diepe wateren, je weet nooit wat zich onder de oppervlakte bevindt.

21820236_2024733811078458_2045854744567611392_n

Eigen foto. Staat ook op Instagram. SH.

Boekbeleving

Als je een boek hebt gelezen waarover je zeer enthousiast bent dan hoop je natuurlijk dat het volgende boek  van dezelfde auteur ook dat niveau weet te behalen maar je weet, uit ervaring, dat het niet persé zo hoeft te zijn. Soms valt het volgende boek (erg) tegen, in het gunstige geval goed en in het gunstigste geval gelijkwaardig aan het vorige boek ook al is het een totaal ander verhaal.
Ik was zeer benieuwd in welke categorie ‘In het water’ geplaatst gaat worden.Ik begon blanco te lezen, geen recensies erover gelezen wél kreeg ik op twitter mee dat dit boek een kaartje bevat met een korte beschrijving van de personages en hun verhaallijn. Dit kaartje heb ik niet in de geleende bieb exemplaar gevonden, ik moest het zonder doen. En da’s niet niks want al gauw merkte ik dat er ontzettend veel personages mee doen. (zucht)  Het is een hele klus om alle namen en verhaallijnen te onthouden, vaak moest ik even terug bladeren.  (welke verhaallijn hoort bij welk persoon) maar langzamerhand raakte ik vertrouwd met een ieder. Het zijn er minstens 11 denk ik, ben de tel kwijt geraakt. De vertellingen van de verschillende personages komen, meestal, om en om aan bod, het vergt een scherpe oplettendheid om goed bij het verhaal te blijven.  Het begint met een kort cursief stukje tekst over ene Libby, erboven staat De verdrinkingspoel. Op dat moment weet ik natuurlijk nog niet wie Libby is,  ook word ik niet veel wijzer over de vreemde tekst die eronder staat maar zoals je kunt lezen in de inhoud zijn er vroeger verdrinkingen geweest in de rivier en de geschiedenis herhaalt zich in het heden, het is de rode draad van het verhaal en daarmee legde ik de  connenctie met De verdrinkingspoel.

Al gauw wordt het me duidelijk dat elke bewoner van het kleine plaatsje  geheimen met zich meedraagt en de sfeer is grimmig. Humor zal je hier niet tegen komen.  De materie heeft  me goed te pakken want Hawkins houdt de lezers heel lang in het ongewisse, ze weet je op het verkeerde been te zetten. Ondanks dat de plot  op zich niet echt spannend is vind ik het razend knap van de schrijfster om mij vanaf de eerste bladzijde zó vast te houden  met alle vertellingen (poëtische schrijfstijl)  die het boek zó boeiend maakt en heeft ze me vaak op het verkeerde been gezet. Subliem!

Een sterk beklemmende psychologische roman/thriller vol geheimen, verdrongen en verkeerde herinneringen, verkeerde conclusies en leugens die tergend langzaam aan het licht worden gebracht. Het bevat geen bloederige slachtpartijen ( blij om). De personages worden niet zwaar uitgediept ( geen beginnen aan) maar dat hoeft ook niet bij zo’n boeiend verhaal ( wat de lezer weten moet dat weet hij/zij.) De ontknoping vond ik subliem, niet verwacht maar het heeft ook een vraag bij me opgeroepen die ik heel graag beantwoord wil hebben, de laatste paar hoofdstukken zal ik daarom opnieuw gaan lezen, misschien heb ik niet goed door laten dringen, daar wil ik duidelijkheid over. Of is het wellicht een los eindje…? Hebben jullie iets ontdekt? Laat het me dan weten!

‘In het water’ heb ik met heel veel interesse, plezier en uiterste concentratie gelezen ( dat moet echt! ) het verhaal  is niet vergelijkbaar met ‘Het meisje in de trein'( waarvoor zou je dat ook doen) maar zeker wel boeiend tot het einde. O ja, de plot bestaat uit vier delen.
Dit boek krijgt een ereplaatsje in de 5 sterren galerij!