Hond en chocolade

Negen uur ’s avonds, Ik sta  in de badkamer als ik vanuit de kamer een krachtterm hoor waar de godvrezenden onder ons niet blij van zouden worden.
De handdoek in de ring  gooiend vlieg ik naar de kamer...’watskeburt’???’, vraag ik verschrikt….
‘Hij (onze veertienjarige  labrador Madra) heeft de chocola van het (lage bijzet) tafeltje gesnaaid’, in één keer hap, sloek weg!’, zegt Th….
Holy moly,  we weten alletwee wat dit kan betekenen, immers, chocolade en honden, met name de bittere variant van deze heerlijkheid gaan echt niet samen!

Ik laat er geen gras over groeien, pak mijn mobiel van de tafel en scrol door de contactenlijst om vervolgens  het spoednummer van de dierenarts te bellen waar hij al vanaf zijn geboorte patiënt is.
Ik leg de situatie uit aan de dienstdoende dierenarts. Ze vraagt naar het gewicht van het verorberde stukje chocolade.
Dat had Th. in de tussentijd al gecheckt aan de hand van mijn, even groot, stukje maar daar heeft de snaaier gelukkig niet bij kunnen komen om de simpele reden dat het niet op de tafel lag. Een geluk bij een ongeluk.
Ik: ’20 gram pure cocolade, en Madra weegt 32 kg’, beantwoord ik haar vraag. Ik  weet dat het lichaamsgewicht en het gewicht van chocolade bepalend kan zijn voor de ernst van de situatie en volgens de berekening die ik ooit eens opgezocht heb valt het, denk ik, wel mee maar ik wil zekerheid over het welzijn van onze lieve huisvriend, durf het risico niet te nemen!
DA: ‘Tja’, zegt ze…’wat er moet gebeuren is dat hij moet overgeven’. ‘Ja’, zeg ik, ‘en hoe laat ik hem overgeven’?…
DA: ‘Dat doen we met een injectie, daar kunnen we nu  een afspraak voor maken want sommige honden worden na 1 gram al erg ziek en dat kan gepaard gaan met toevallen en hartritme stoornissen en gezien de leeftijd van Madra kan ik je alleen maar adviseren om toch langs te komen, er komt echter wel een avond consult toeslag over heen.’ (Tuurlijk, denk ik!)
IK: ‘Wij komen er direct aan’,

Nou wil het zo zijn dat deze dierenkliniek twee klinieken heeft  waarvan “de onze” op 10 minuten loopafstand van ons huis is maar de spoeddienst kliniek is verder weg, zo’n twintig minuten rijden vanaf ons huis.
Snel stappen we met de hond in de auto en gaan op weg.
Madra houdt zich goed voor zover wij dat kunnen beoordelen, hijgt wel veel maar dat is sowieso wel iets van de laatste tijd daar trekken we ons niks van aan.
Door allerlei vervelende dingen op de weg doen we er langer over dan twintig minuten.
Al met al loopt het al tegen tienen als we er zijn. Ik bel aan, de jonge dierenarts opent de deur en gaat ons voor.
Ze luistert naar zijn hartje maar dat is helemaal goed, gelukkig!
Ik: Dit heeft hij sinds zijn pubertijd nooit meer gedaan’ (doet ie anders nooit!)
De DA legt uit wat er vervolgens gaat gebeuren. Madra wordt getrakteerd op een blikje vlees, die hij in no-time heeft weggewerkt (een labrador dingetje, eten is alles voor dit ras) daarna volgt de injectie die hij krijgt toegediend in een spier in zijn rug en zal Madra na ongeveer 10 minuten gaan overgeven.
Zo hoort het te gaan!

Maar niet bij onze hond. Snuffelend loopt hij door de behandelkamer, niks aan de hand.
De minuten tikken langzaam weg, als er na 20 minuten nog niks is gebeurd besluiten we om buiten een stukje met hem te gaan lopen.
Tot drie keer toe kwam er iets uit hem…maar niet van voren. Dus, weer naar binnen.

De dierenarts besluit om hem nog een injectie te geven, dit keer in zijn achter bovenpootje.
Direct na het toedienen van de tweede injectie gaat hij er bij liggen. Zijn onderbuik gaat schokkend heen en weer, dat is een teken dat hij beroerd is geworden en er tegen vecht maar dat gevecht is van korte duur…hij komt omhoog en loopt als een dol dwaze door de behandelkamer heen en weer tot het niet meer te houden is…een stinkende vleesmassa en zijn avond brokken komen er met een boog uit, dit herhaalt zich nog een keer en dan gaat hij weer liggen.
De dierenarts trekt een paar latex handschoenen aan en roert met haar vingers (echt waar!) door de stinkende massa op zoek naar restanten chocolade wat echter onvindbaar blijkt te zijn. Het is veel maaginhoud wat daar ligt. Ik voel me zelf ineens ook niet zo heel lekker, kijk naar Th en zie hem ook iets weg slikken…ieuww!
DA: ‘Ik denk dat het allemaal al is opgelost en het komt nu wel goed maar jullie moeten nog wel twee uurtjes bij hem blijven waken, mocht er zich iets verontrustend voordoen dan meteen bellen! Maar wat is ie dapper, de meeste honden komen niet eens overeind na zo’n injectie, daar zijn ze té misselijk voor!’

Th en ik kijken liefdevol naar Madra en weten dat het zo is, deze dappere Dodo is gewoon een kanjer!
We nemen afscheid en lopen met Madra naar buiten maar stappen niet in de auto, eerst toch nog maar even een stukje lopen want stel je voor dat er toch nog iets is blijven hangen van wat er uit moet, dat wil je echt niet in je auto hebben!
Madra loopt voorzichtig en wankel  (artrose) met ons mee naar buiten, hij snuffelt wat maar zijn maag schijnt schoon te zijn.
Denken we…hopen we…
Nog maar net onderweg hoor ik ineens een heel raar geluid..Damn…nee hé?
Ik kijk achterom maar het is al te laat, tot twee keer toe gooit hij toch nog de restanten van zijn maaginhoud naar buiten…!
De lucht…niet te harden!!
Ramen worden open gedraaid, we willen uit deze stink auto! Gassen!!
Het is een paar minuten voor 23.30u als we de straat in komen rijden, Madra viel thuis direct in diepe slaap, wij zijn opgebleven tot 02u daarna hadden we er alle vertrouwen in dat het goed zou komen!
Een duur stukkie chocolade en een beroerde hond maar gelukkig is het goed afgelopen!
Alles voor je hond!
Moraal van dit verhaal:

Laat je hond niet alleen achter met een stuk chocolade, het kan z’n dood worden!

Extra informatie
Honden en chocolade, klik hier

 

Advertenties

8 thoughts on “Hond en chocolade

  1. Plato schreef:

    Oef, wat een verhaal. Je kunt dus eigenlijk niets laten liggen want hij doet het natuurlijk zo weer. Fijn dat het goed is afgelopen.

    Liked by 1 persoon

  2. sonja schreef:

    We zijn nu weer een paar dagen verder, Madra heeft er gelukkig niks aan over gehouden, het gaat prima met hem!
    Dank voor jullie lieve reacties! 🙂

    Like

  3. Lizesboeken schreef:

    Wat goed dat jullie snel bij de dierenarts terecht konden!

    Liked by 1 persoon

  4. Myriam schreef:

    Daar had ik totaal geen idee van!!

    Liked by 1 persoon

  5. sunnie031 schreef:

    En hond en chocola. Gelukkig waren jullie er snel bij! X

    Liked by 1 persoon

  6. sunnie031 schreef:

    Gelukkig is het goed afgelopen! Ja, een hond en chocola. Gelukkig waren jullie er goed snel bij. X

    Liked by 1 persoon

  7. creabeaatje34 schreef:

    Ik weet hoe gevaarlijk chocolade voor dieren is, vaak gelezen. Wat fijn dat je zo snel bij de dierenarts terecht kon en dat alles nu weer goed met haar is 🙂

    Liked by 1 persoon

  8. Marianne schreef:

    Wat een rot avontuur een stukje chocolade kan brengen, gelukkig is het allemaal goed afgelopen, want het kan inderdaad dodelijk zijn. Wat een kanjer is jullie Madra, dikke knuffel voor hem.

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s